รอยคราบจางๆ

ฮือ ฮือ ฮือ ฮือ ฮือ ฮือ ฮือ ฮือ แก้วกาแฟใบเดิมที่วางอยู่ตรงมุมโต ยังคงไม่ร้อยคราบจังจัง ของวานวานแสงแดดอ่อนดอนที่ลอดผ่านมานสีมนต์ เหมือนจะเตือนให้ฉันจังว่าเธอกำลังจะจ่ายไปทุกอย่าง รอบตัวดูช่างช้าและว่างเปล่า เหลือเพียงเหงาของความเหงาที่กอบกลุ้มใจ ฉันพยายามจะรังแคมป์นาฬิกาให้หยุดหมุน แต่โลกใบนี้ก็ยังคงหมุนไปตามใจ มันเหมือนกับความรักของเราที่ถึงคราวต้องจบตกลง เหลือเพียงความทรงจำที่ยังติดอยู่ในใจ ภาพที่เราเคยเดินเคียงข้างกันในวันนั้น ความรักที่เคยหวาล้ำปลอดกลายเป็นความคมคื่น จากที่ต้องยอมรับว่าเธอไม่ได้อยู่ตรงนี้ ต่อไปหัวใจที่แตกสลายกำลังรำร้องหาเธอในคืน ที่ดาวมืดมิดและไร้แสงไฟ กลิ่นน้ำหอมที่ยังติดอยู่ที่ปลายหมอน มันเป็นเครื่องเตือนใจให้ฉันยังคงเพิ่มฝัน ว่าเธอจะกลับมาเปิดประตูห้องนั้นอีกครั้ง แต่ความเป็นจริงก็ตอบย้ำให้ฉันต้องตื่น จากฝันร้ายที่ไม่มีวัน จบห่วงเสียที่ความเงียบความเหนียบเหนา เข้ามาแทนที่ทุกความรู้สึก ฉันพยายามจะลบลืมทุกอย่างออกไปจากใจ แต่ยิ่งพยายามเท่าไรเธอก็ยิ่งชัดเจน คืนเท่านั้นเหมือนกับปล่อยแพ้ที่ไม่มีวันจังหายไป เหลือเพียงความทรงจำที่ยังติดอยู่ในใจ ภาพที่เราเคยเดินเคียงข้างกันในวันนั้น ความรักที่เคยหวานล้ำกว่ากลายเป็นความคมขึ้น เจ็บที่ต้องยอมรับว่าเธอไม่ได้อยู่ตรงนี้ ต่อไปหัวใจที่แตกสลายกำลังรำร้องหาเธอ ต้องคำล่าแม้ไม่อยากเจอเวลาให้กลับคืนมา ได้ยอมรับความจริงว่าเราเป็นเพียงคนแปลกหน้าที่เคยรู้จักกันดีที่สุด ในวันที่ผ่านผ่อนไป เหลือเพียงความทรงจำที่ยังติดอยู่ในใจ เหลือเพียงความทรงจำที่ยังติดอยู่ในใจ เหลือเพียงความทรงจำที่ยังติดอยู่ในใจ เหลือเพียงความทรงจำที่ยังติดอยู่ในใจ ภาพที่เราเคยเดินเคียงข้างกันในวันนั้น ภาพที่เราเคยเดินเคียงข้างกันในวันนั้น ภาพที่เราเคยเดินเคียงข้างกันในวันนั้น เหลือเพียงแค่เหงาลาก่อนสำหรับทุกอย่างที่เคยมีกัน เหลือเพียงแค่เหงาลาก่อนสำหรับทุกอย่างที่เคยมีกัน เหลือเพียงแค่เหงาลาก่อนสำหรับทุกอย่างที่เคยมีกัน เหลือเพียงแค่เหงาลาก่อนสำหรับทุกอย่างที่เคยมีกัน เหลือเพียงแค่เหงาลาก่อนสำหรับทุกอย่างที่เคยมีกัน เหลือเพียงแค่เหงาลาก่อนสำหรับทุกอย่างที่เคยมีกัน