คนแปลกหน้าในเมืองกว้าง

กลับไปที่หน้าตอนในคำคืนที่เงียบนั้นแสงดาวเลือนล่างเหมือนความฝันที่ไกลเกินเอื้อมถึงกลิ่นจังจังของความทรงจำยังคงติดอยู่ที่ปลายจมูกเหมือนเธอยังดี อยู่ตรงนี้ในที่ที่ไม่มีใคร ความอ้างว้างเริ่มกัดยินหัวใจทีละน้อย ในวันที่ไม่มีเธอคอยเดินเคียงข้าง เดินเคียงข้างกัน ได้แต่ถามตัวเองว่าทำไมต้องเป็นแบบนี้ เมื่อภาพเธอยังวนอยู่ในใจไม่เคยจ้าง อยากจะกอดเธอไว้ให้นานกว่าเดิมสักนิด ในวันที่ใจมันคิดถึงเธอ จนแทบจะกลับไป ขาดก่อนความเหงามันสอนให้รู้ ว่าการไม่มีเธอคืออะไร ฝากบอกสายลงไปว่าฉันยังคงรอเธอตรงนี้ ที่เดิมที่เคยมีเรา แค่เธอคนเดียวที่ใจต้องการ นาฬิกาบนฟ้าผนัง มันอยู่เดินไปชั่วขนาด ทุกนาทีที่ผ่านไปมันช่างชาลิกเกิน ไม่มีคำพูดได้จะอธิบาย ความรู้สึกข้างในที่มันจุกอยู่ที่ลำคอด ไม่ต้องเผชิญกับความเงียบเงา ความห้างหวังเริ่มกัดยินหัวใจทีละหน่อย ในวันที่ไม่มีเธอคอยเดินเคียงขัน เคียงข้างกัน ได้แต่ถามตัวเองว่าทำไมต้องเป็นแบบนี้ มันพาเธอยังวนเวียน อยู่ในใจไม่เคยจ้าง อยากจะกอดเธอไว้ให้นานกว่าเดิมสักนิด ในวันที่ใจมันคิดถึงเธอจนแทบจะขาดก่อน ความเหงามันสอนให้รู้ว่าการไม่มีเธอคืออะไร ฝากบอกสายลงไปว่าฉันยังคงรอเธอตรงนี้ ที่เดิมที่เคยมีเรา แค่เธอคนเดียวที่ใจต้องการ หากว่าตรงนี้เราจะหมุนไปทางใด ขอเพียงแค่ใจเรา ยังคงเดินไปทางเดียวกัน ไม่ว่าหนทางจะใกล้สังใกล้แค่ไหน ฉันจะยังคงเก็บความรักนี้ไว้ให้เธอคนเดียว อยากจะกอดเธอไว้ให้นานกว่าเดิมสักนิด ในวันที่ใจมันคิดถึงเธอจนแทบจะขาดก่อน ความเหงามันสอนให้รู้ว่าการไม่มีเธอคืออะไร ฝากบอกสายลงไปว่าฉันยังคงรอเธอตรงนี้ ที่เดิมที่เคยมีเรา แค่เธอคนเดียวที่ใจต้องการ แค่เธอคนเดียวที่ใจยังคงรอในคำคืนที่แสนยาวนาน ฉันจะรอเธออยู่ตรงนี้เสมอไป