เงาในแก้วน้ำ

ทอดทอดลมหายใจในคืนที่ดาวดูมนต์มองลื้อ เพียงเหงาคงความหลังที่ยังมนต์เวียด มองแก่อน้ำที่วางทิ้งไว้ตรงหมุนเดิม เหมือนผ้าบนบานที่ยังไม่ยอมจะหายกลิ่นอายอบอุ่น เหลือเพียงความเย็นชาที่แกดกินนาฬิกาบนผนังคงเดินไปไม่หยุด แต่ใจฉันกลับหยุดอยู่ที่วันสุดท้ายของเรา ไม่อยากจะลอกทุกอย่าง ทิ้งไปแต่ยังพลักใส หัวใจยังจำเป็นเหลือเกิด เหงาที่เรียนไหลมันเตือนให้รู้ว่าฉันยังคงรักเธอไม่เคยเปลี่ยน เจ็บจนเกินเธอเอาคำใดออกมาความรักที่เคยหายไป กลับไกลเป็นแพร่ลึกในใจไม่เจอเฝ้ารองคอยเธอในความว่างเปล่าที่ไม่มีวันจบ เธอเกินไปแล้วแต่ใจยังคงเผลอเธอ หากย้อนเวลาไปได้ ฉันจะรังเธอไว้ไม่ให้ต้องจากไปไกลแสงไกล แบบนี้ความเหงามันทรมานเกินกว่าจะรับไว้ ในโลกที่ไม่มีเธออยู่เคียงข้างกัน อื้ออออออออออออออออออออออออออออออออออออออออออออออออออออออออออออออออออออออออออออออออออออออออออออออออออออออออออออออออออออออออออออออออออออออออออออออออออออออออออออออออออออออออออออออออออออออออออออออออออออออออออออออออออออออออออ ที่เคยให้ไปจะเอาคำใดออกมา ความรักที่เคยให้ไป กลับไปเป็นแพร่ลึกในใจ เหมือนจะเฝ้ารอคอยเธอในความว่างเปล่า ที่ไม่มีวันจบจากกันไปแล้ว แต่ใจยังคงเผาถึงเธอเสมอ หลืบเพียงความเงียบที่เอากอดฉันไว้ หลับตามทรงจำที่แตกสลาย ขอให้เธอโชคดีในทางที่เธอเลือกเดิน ส่วนฉันจะจดจำเธอไว้ ในส่วนลึกของหัวใจตลอดไป จริงๆ จริงๆ จริงๆ จริงๆ จริงๆ จริงๆ จริงๆ จริงๆ จริงๆ จริงๆ จริงๆ จริงๆ จริงๆ จริงๆ จริงๆ จริงๆ จริงๆ จริงๆ จริงๆ จริงๆ จริงๆ จริงๆ จริงๆ จริงๆ จริงๆ จริงๆ จริงๆ จริงๆ จริงๆ จริงๆ จริงๆ จริงๆ จริงๆ จริงๆ จริงๆ จริงๆ จริงๆ