เศษเสี้ยวในเขาวงกต

แสงไฟที่ส่องลงมาบนทาง เดินผู้คนต่างเดินก้มหน้า มองแค่เหงาต่างคนต่าง มีเรื่องราวที่คอยเผาลืม มอง มองว่าดาวบนฟ้ายังคงอดงาม เราวิ่งตามใครคันอยู่หรือเปล่า หรือแค่กลัวความเหงาที่คอยติดตาม ต่างคนต่างเร่งรีบในเขา ว้องตดเหมือนรอยราวในใจ ที่ยังไม่ลบแค่ต้องการใครสักคน มาช่วยพยุงให้ใจที่วุ่นวาย ได้หยุดพัก ลงมองไปรอบตัวเห็นเพียงแค่ความว่างเปล่า ถามกลางผู้คนมากมาย ที่เดินชนกันเราต่างเป็นแค่เสศียว ของความฝันที่หลง ลืมวิธีที่จะแบ่งปัน ความรู้สึกแค่หยุดมองกันสักนิด ก่อนจะสายให้ความอบอุ่นในใจที่เริ่มละลาย หน้ากากที่สวน ใส่กันไว้หน้าตัวใครจะมอง เห็นน้ำตาที่ซ่อนอยู่ ยิ่งปิดตังค์ยิ่งทำให้ใจเราหดหู เหมือนคนแปลกหน้าที่เดินสวนกันไป ไม่มีใครกล้าเอ่ยคำว่าเสียใจ ไม่มีใครกล้าเปิดใจให้กันและกัน พลึงโลกใบนี้หมุนเร็วเกินไป จนเราลืมลืมความหมายของการมีชีวิต แค่ลดจังหว่าหัวใจ โดยมืดมิดแล้วลองหันมา มองความจริงที่อยู่ข้างหน้า มองไปรอบตัว ตัวเห็นเพียงแค่ความว่างเปล่า ถามกลางผู้คนมากมาย ที่เดินชนกันเราต่างเป็นแค่เสศียว ของความฝันที่หลงลืมวิธีที่จะแปลงปัน ความรู้สึกแค่หยุดมองกันสักนิด ก่อนจะใส่ความอบอุ่นในใจที่เริ่มละลาย เพียงแค่หันมามองเพียงแค่หยุดพักใจ โลกจะดูสวยงามกว่าที่เคย เป็นแค่ลองมองกันด้วยหัวใจด้วยหัวใจที่แท้จริง