มุมมองที่ว่างเปล่า

มองดูเหงาทิศทอดตัวนั่งอยู่ตรงนั้นอยู่ตรงนี้แต่เหมือนใกล้ห่าง เหมือนมีกำแพงบังบังกันเร็วไว้ เฝ้าถามตัวเองซ้ำๆในความเงียบนั้น ว่าเหตุใดหัวใจถึงยังคงดื้อรัน จันที่รู้ว่าไม่มีวันเป็นจริง เป็นได้เพียงแค่คนข้างล่างที่คอยมอง เป็นได้เพียงแค่ความรักที่ไม่มีใครครอบครอง ส่งคำรักไปเท่าไหร่ กลมไม่เคยถึงใจจะเหมือนคนหลงใจ ทางที่ไม่มีที่ให้พักเพลิงรักข้างเดียว มันช่วยเหนื่อยและอังวางเหลือเกิน ได้แค่มองเธอจากมุมนี้ ตลอดไป รอยยิ้มของเธอที่ส่งให้คนอื่น มันบาดลึกในใจฉันเหมือนมีดกรีบ ลงมารู้ว่าเธอไม่เคยมีฉันอยู่ในสายปาก แต่ใจเจ้ากรรมยังคงเฝ้าคอยหวนเวียน ท่านที่เก็บความลับนี้ไว้ในส่วนลึกของใจ ปล่อยให้ความเหงาเป็นเพื่อนสนิทคนใหม่ ในวันที่ไม่มีใครเข้าใจเลย เป็นได้เพียงแค่คนข้างหลังที่คอยมอง เป็นได้เพียงแค่ความรักที่ไม่มีใครครอบครอง ส่งคำรักไปเท่าไหร่ ก็ไม่เคยได้ถึงใจจะเหมือนคนหลงทาง ที่ไม่มีที่ให้พักเพลิงรักข้างเดียว มันจะเหนื่อยและอังวางเหลือเกิน ได้แค่มองเธอจากมุมนี้ ตลอดไป หากวันหนึ่งเธอหันมามองที่ตรงนี้ จะเห็นไหมว่ากลคนคนนี้รออยู่เสมอ แม้ความหวังมันริบฟรี ดังแสงเทียนที่ใกล้ดับ แต่ใจก็ยังไม่ยอมรับความจริงที่โหบร้า เป็นได้เพียงแค่คนข้างหลังที่คอยมอง เป็นได้เพียงแค่ความรักที่ไม่มีใครครอบครอง ส่งคำรักไปเท่าไหร่ ก็ไม่เคยถึงใจจะเหมือนคนลุ้มทาง ที่ไม่มีที่ให้พักเพลิงรักข้างเดียว มันจะเหนื่อยและอังวางเหลือเกิน ได้แค่มองเธอจากมุมนี้ ตลอดไป แค่คนข้างหลังที่ไม่มีตัวตนยอมรับความจริง ว่าเธอไม่เคยมีใจ ได้แค่มอง จากพรุ่งนี้ ตลอดไป