เงาในกระจกที่ว่างเปล่า

ฮือ ความทรงจำที่ยังติดข้าง มองดูเหงาในกระจกที่ดูเหนื่อยอาย พยายามจะลืมทุกท้อยคำที่เคยสัญญา แต่พอบ้านเวลาทำให้มันชัดเจนเหลือเกิน ยิ่งนึกยิ่งเงียบงานยิ่งคิดถึงวันที่มีเธอ ความเหงามันเริ่มเพิ่มคำบอกเชื่อเธอในใจ เจ็บจนเกินเธอเลยคำดับ ออกมาน้ำตามันไล่ลงมาไม่เคยหยุดพัก ผู้ใจที่พังทะลายังคงรักแม้รู้ว่าเธอจากไปไม่ม้วนคืน กลายเป็นเพียงคนกลายเป็นเพียงคน แปลกหน้าในหวังตอบยาม ให้ฉันต้องทนทรมาน หากย้อนมาลากลับไปได้จริง ฉันจะทำทุกสิ่งให้ดีกว่านี้ แต่วันนี้เหลือเพียงแค่เสกเสี่ยวของความดี ที่ไม่มีวันจะดึงเธอกลับมา กลายเป็นเพียงคนกลายเป็นเพียงคน แปลกหน้าในหวังตอบยาม ให้ฉันต้องทนทรมาน ทนทรมานกับความว่า ปล่อยให้เรื่องราวของเราจากไปกับลบ จบลงที่ความเงียบหนึ่ง