เส้นทางสีเทาใต้แสงไฟ

เส้นไฟที่พระมวลธนุน เหมือนเส้นเดิม ทุกคนต่างเรียกเดินผ่านไป ยังใจร้อนรักมากมายในเมืองใหญ่ ที่ใครก็ล้มทาง มองไม่เห็น คงเฝ้าระวันที่จะได้พักพิ้ง ยาวที่ร่วงมันบนพื้น ทนทางคนบาง ถูกทิ้งไว้ข้างเป้าหมาย จิตทางดูช่างเลือดหลัง ในวันนี้ วันที่โลกไม่เคยหยุดหมุนรอใคร กรุงเทพ เมืองที่สอนให้เราต้องอดทน ทำกลางความสับสนในใจที่ว่างเปล่า มีเพียงความเหงาที่คอยเดินเคียงข้างเรา บนเส้นทางสีแท้ว ที่เราต้องก้าวไปยังคงหวัง ว่าสักวันความมืดมิดจะจางหาย เหลือเพียงรอยยิ้มที่แท้จริงให้กันและกัน บางครั้งอยากจะวิ่งหนีให้ไกลจากที่ต้องหนีไป ให้พ้นจากความโศกเศร้าที่มองไม่เห็นแต่สุดท้าย ใจก็ยังวนอยู่ฉันก็ที่นี่คือ ที่เดียวที่ฉันยังคงไม่ล้มหายใจ กรุงเทพฯ เรื่องที่สอนให้เราต้องอดทนทางกลางความสับสนในใจที่ว่าเปล่า มีเพียงความเหงาที่คอยเดินเคียงข้างเราบนเส้นทางสีแท้ว ที่เราต้องก้าวไปยังคงหวังว่าสักวันความมืดมิดจะจางหาย เหลือเพียงรอยยิ้มที่แท้จริงให้กันและกัน คืนนี้ดาวคงไม่ประอบอดให้เห็น มีแสงจากฟ้าที่เหลือหลางฉันจะยังคงเดินต่อไปในเมืองนี้ จนกว่าแสงอาทิตย์จะส่องถึงหัวใจที่อ่อนล่า ลับตาลงเถิดหน้าคนดีในเมืองที่ไม่มีวันหลับไหลแห่งนี้ จริง จริง จริง จริง จริง จริง จริง