เงาในเมืองหลวง

แสงไฟที่ปลายฟ้า เริ่มจากดวงเดิมตึกสูง เสื้อฟ้าที่บดบันเบา วันความเหงาที่ซ่อนอยู่ในฟู จนที่เรียบเรียกอย่างยืดเดินผ่านไป กี่วันที่หมุนเมียนเปลี่ยนไป ในเมืองที่ไม่มีวันหยุดหนิง กรุงแทน ในวันที่ฟ้าเปลี่ยนเสียง คงมีฉันที่ยืดมองดูด้วยความเข้าใจ แม้ความวุ่นวายจะล้อมรอบกาย แต่ลึกข้างในยังคงหอม หอยหาความเงียบเงิน ถามกลางผู้คนน้ำลานที่ผ่านไป มีเพียงใจฉัน ที่ยังคงรอคอยบางอย่าง เสียงหลดกลาดที่ดังไม่เคยกับความฝัน ที่ใครหลายคนต่างไขว้ขวา บางคนสงหวัง บางคนต้องผิดหวัง วนเวียนเป็นงวงจร ที่ไม่เคยจบเสียง ฉันมองดูเหน่าตัวเอง ที่ทอดผ่านบนทอดผ่าน บนทางเดินที่ยาวไกลกว่าที่เคยคิด แค่ที่เดินผ่านไป กี่วันที่หมุนเวียนเปลี่ยนไป ในเมืองที่ไม่มีวันหยุดหนิง กรุงเทพ ในวันที่ฟ้าเปลี่ยนเสียง คงมีฉันที่ยืน มองดูด้วยความเข้าใจ แม้ความวุ่นวาย จะล้อมรอบกาย แต่ลึกข้างใน ยังคงหอยหาความเงียบเงิน ท่ามกลางผู้คนนับร้านที่ผ่านไป มีเพียงใจฉัน ที่ยังคงรอคอยบางอย่าง หากเพียงแค่หยุดเวลาไว้สักพัก ให้ความเหนื่อยลา ได้พักพิ้งลงตรงนี้ ปล่อยใส่ลมปัดผ่าเรื่องราวที่เหนือ ตื่นไปพร้อมกับแสงสุดท้าย ที่ลับตาใหม่ กลุ่มแทน ในวันที่ฟ้าเปลี่ยนเสียง คงมีฉันที่ยืน มองดูด้วยความเข้าใจ แม้ความวุ่นวาย จะล้อมรอบกาย แต่ลึกข้างใน ยังคงหอยหาความเงียบเงิน ท่ามกลางผู้คนนับร้านที่ผ่านไป มีเพียงใจฉัน ที่ยังคงรอคอยบางอย่าง เหมือนที่เต็มไปด้วยกำทัน เมืองที่สอนเห็นรู้ที่จะอยู่ แม้ในความเหงาที่รายล้อม ฉันยังคงรักในวิธี ที่เป็นไปลับตาลงช้าๆ ในคืนที่เมืองยังไม่ลับไหล