รอยน้ำตาที่ไม่มีวันจาง

ปลอมไปบนฟ้าที่ดูมั่วมนต์ เหมือนใจคนที่ไม่เหลือ ใครในวันที่รักมันพังทะลาย เหลือเพียงร่างกายที่ไร้วิญญาณ ยังคงวนเรียน เรียบกันสายฝันที่โปรดกลายลงมา ไม่อาจจะลบเลือนรอยน้ำตา ที่ไหลออกมาจากใจดวงเดิม พยายามจะเดินให้ไกลจากความหลัง แต่ทุกทุกครั้งครับที่ตรงนี้ เธอยังตอบยังไม่รู้ ดีว่าตอนนี้ไม่มีใคร ปล่อยให้มันเป็นไปตามความเสียใจ ที่ฉันต้องแบกรักไว้คนเดียว ลำพังในเมื่อความรักเรา เดินทางมาถึงทางต่าง ก็แค่ทุกคนเดินทางไปมา แต่ในสายตาเห็นเพียงแค่เธอ ความเจ็บมันลึก จนเกินจะเพลือ ให้ใจมันเพลิงถึงวันเก่าเก่า พยายามจะลืมเรื่องราว ที่จบไป แต่หัวใจกลับเรียกร้องหา แต่เธอความจริงที่พบเจอ มันทำให้ฉันต้องลำเมอ ว่าเธอยังอยู่ตรงนี้ ปล่อยให้มันเป็นไปตาม ความเสียใจที่ฉัน ต้องแบกรักไว้คนเดียว ลำพังในเมื่อความรักเรา เดินทางมาถึงทางต่าง ก็แค่ต้องยอมรับความจริง ที่มันปวดว่าเธอไม่เคยรักกันจริง มีเพียงฉันที่จมดิ้งกับคำหลวงตา หากย้อนเวลาไปได้คงดี จะไม่มีวันให้ใจไปรักใคร แต่ไหนเมื่อโลกความจริงมันโหดพร้าย ฉันคงต้องตายไปกับความทรงจำ ที่ไม่มีวันหวนคืนมา มีเพียงฉันที่จมดิ้งกับความจริง มีเพียงฉันที่จมดิ้งกับความทรงจำ มีเพียงฉันที่จมดิ้งกับความทรงจำ มีเพียงฉันที่จมดิ้งกับความทรงจำ มีเพียงฉันที่จมดิ้งกับความทรงจำ มีเพียงฉันที่จมดิ้งกับความทรงจำ มีเพียงฉันที่จมดิ้งกับความทรงจำ มีเพียงฉันที่จมดิ้งกับความทรงจำ มีเพียงฉันที่จมดิ้งกับความทรงจำ มีเพียงฉันที่จมดิ้งกับความทรงจำ มีเพียงฉันที่จมดิ้งกับความทรงจำ มีเพียงฉันที่จมดิ้งกับความทรงจำ มีเพียงฉันที่จมดิ้งกับความทรงจำ มีเพียงฉันที่จมดิ้งกับความทรงจำ มีเพียงฉันที่จมดิ้งกับความทรงจำ