เสียงจากหัวใจที่ไม่มีวันจาง

ในความมืดที่ไร้แสงดาวมีเพียงใจที่เฝ้าคอยวันนั้นวันที่เราได้พบกันอีกครั้ง

กลิ่นจางๆ ของความทรงจำที่ยังติดอยู่ในห้องที่ว่างเปล่ามีเพียงฉันที่นั่งมองดูแสงไฟจากมุมถนนที่ส่องผ่านหน้าต่างเข้ามาเหมือนสายตาของเธอที่คอยปลอบประโลมเวลาฉันยังคงนึกถึงสัมผัสที่เคยมีในวันที่เราต่างคนต่างเป็นที่พักพิงให้กันและกัน

ความเงียบเหงาเริ่มโอบกอดฉันเอาไว้ยิ่งดึกเท่าไหร่ ยิ่งคิดถึงเธอมากขึ้นไปทุกทีอยากรู้ว่าตอนนี้เธอจะมองฟ้าบ้างไหมหรือว่าเธอเองก็กำลังเหงาเหมือนที่ฉันเป็นอยู่

เพราะความคิดถึงมันไม่มีเสียงแต่ทำไมมันถึงดังก้องอยู่ในใจไม่ยอมจางอยากจะย้อนเวลาไปในคืนที่เราเคียงข้างให้ความอบอุ่นนั้นกลับมาเติมเต็มช่องว่างที่หายไปหากเธอได้ยินเสียงจากหัวใจดวงนี้ขอให้เธอรู้ว่าฉันยังรออยู่ที่เดิมไม่ไปไหน

บทเพลงที่เราเคยฟังด้วยกันในวันวานยังคงวนเวียนอยู่ในหัวใจไม่เคยพ้นผ่านทุกคำที่เธอเคยบอกว่ารักกันเหลือเกินยังคงเป็นดั่งเข็มทิศให้ฉันยังคงเดินแม้ระยะทางจะทำให้เราต้องห่างไกลแต่ใจของฉันยังส่งไปหาเธอเสมอทุกค่ำคืน

เพราะความคิดถึงมันไม่มีเสียงแต่ทำไมมันถึงดังก้องอยู่ในใจไม่ยอมจางอยากจะย้อนเวลาไปในคืนที่เราเคียงข้างให้ความอบอุ่นนั้นกลับมาเติมเต็มช่องว่างที่หายไปหากเธอได้ยินเสียงจากหัวใจดวงนี้ขอให้เธอรู้ว่าฉันยังรออยู่ที่เดิมไม่ไปไหน

ท่ามกลางความอ้างว้างที่ไม่มีใครเข้าใจมีเพียงภาพเธอที่ชัดเจนอยู่ในความคิดแม้จะนานเท่าไหร่ที่ไม่ได้เจอกันสักนิดแต่ความรู้สึกที่ฝังลึกยังคงเดิมไม่เปลี่ยนแปลง

ยังรอวันที่เราจะได้กลับมาพบกันใหม่ให้ความรักของเรานำพาให้เรากลับมาใกล้กันแค่เธอคนเดียวที่ฉันยังคงโหยหาเสมอหลับตาลงคราวใด ก็มีเพียงแต่เธอคนเดียวที่ยังคงอยู่ในใจตลอดไป