หลอมละลายในห้วงเวลา

ในคืนถึงเหยียบวัน มีเพียงเราสองคนล้ำหายใจ ที่เริ่มโดดเกินสัมผัสที่แพ้วเบา แต่ลึกซึ้งถึงข้างใน แสงเจนที่ส่องผ่านมาหน้าตามอยู่บนหักหุ้มที่มุ่งเคลื่อนในใจฉัน ทุกจังหวัดที่แค่อยากเข้าใกล้กันช้า ๆ ความรู้สึกที่ยากจะปัญญาให้เหมือนโลกทั้งใบหยุด วุ่นไปชั่วคราวหรือเพียงแค่ความอบอุ่นที่อบกอดเราไว้ให้เวลา อะไรผ่านไปยังเฉินเฉิน ใกล้จนได้ยินเสียงหัวใจที่เต็มเป็นจังหวัดเดียวกัน ใกล้จนความเหงา ไม่เหลือที่หวังให้ตัวฉันสัมผัสที่อ่อนหย่อน ในคืนที่แสนพิเศษไม่มีใครอื่นมีเพียงแค่เราสอง ในห่วงเวลานี้ล้อมลายไปในความใกล้ชิดที่ไม่มีวันจำ ปล่อยนิ้วที่หลักผ่านผิวสัมผัสยังใจเย็นทุกรอยยิ้มที่เหมาะไปกันแม้ว่าฉันมีความหมาย เวลาอยู่ห่วงคำนึงไม่มีความบุญวายเลยจะเข้ามาทากลางเราต่าง รู้ดีว่านี่ก็ช่วงเวลาของหัวใจที่เราคอยกันในชิดไกลกันแบบนี้ ใกล้จนได้ยินเสียงหัวใจที่เต้นเป็นจังหวัดเดียวกัน ใกล้จนความเหงาไม่เหลือที่หวังให้ตัวฉันสัมผัสที่อ่อนหย่อน ในคืนที่แสนประเศษไม่มีใครอื่นมีเพียงแค่ดอกสองไม่ห่วง เวลานี้ล้อมละลายไปในความไปชิดที่ไม่มีวันจำ หากคืนนี้ยาวนานกว่าที่เคยเป็นฉันอยากหยุดมันไหว เพียงแค่ตรงนี้ในอ้อมกลอดที่ออกบุญและปลอดภัย ไม่ต้องมีคำถามไม่ต้องมีคำตอบ ให้ความรู้สึกมีเป็นคนบอกเราทุกอย่างเอง แค่เราสองคนในคำคืนที่แสงอดงาม สัมผัสที่ยังคงชัดเจนในใจชัดไกลกันตลอดไป จนกว่าแสงเช้าจะมายืนเราสองคน จนกว่าแสงเช้าจะมายืนเราสองคน