ราตรีที่ผลิบาน

ทุ่งหน้าสีทอง ดวงใจขาดรอ กลิ่นคุณยาเข้าตรง ยังจำได้ดี เมื่อนั้นเคยหลับเหมือย ตายเหงาต้นมะม่วง ใส่ลมพัดเป้าเบา กรอบใจที่ค้างคืน ถนนสายเดิมที่ขาดคุณตาววันนี้ดูแปลกไป เมื่อมีเธอเดินเคียงข้างไฟจากตึกสูงสองกระทั่ง ไม่ต้องกลัว ไม่ต้องมีคำพูดใดให้มากมากแคบลอยให้จังหวะ หัวใจเรานำทางไปในความมืดที่มีแสงดาวนำใจ ฉันพร้อมจะลองลอยไปกับเธอ ให้ราธินี้ยาวนานกว่าที่เคยให้ความอบอุ่น อบกอดเราไว้ไม่ให้จางทางความเหนือนิดที่แสนจะเลือดล้าง เราจะเต้นลำไปตามหัวใจที่ตรงกันไม่มีใครสำคัญไปกว่าเธอในคืนนี้ แค่เราสองคนกับความรักที่เริ่มพรีบบ้าน แก้วน้ำใดมือที่ยังคงความเย็นเหมือนความใจเย็นที่เธอมีให้กันเสมอ เสียงเพลงแววมาตามลมที่ผัดผ่าน พาให้ความรู้สึกเราเชื่อมยงเข้าหังไม่ว่าคืนนี้จะจบลงอย่างไร ฉันก็ยังอยากเก็บความทรงจำนี้ไว้ตลอดไป ให้ราตรีนี้ยาวนานกว่าที่เคยให้ความอบอุ่น อบกอดเราไว้ไม่ให้จางทางความมืดมิดที่แสนเฉลินล้าง เราจะเด้นรำไปตามหัวใจที่ตรงกัน ไม่มีใครสำคัญไปกว่าเธอในคืนนี้ แค่เราสองคนกับความรักที่เริ่มพรีบบ้าน หากเวลาหยุดเดินได้ในตอนนี้ ฉันคงจะกอดเธอไว้ไม่ให้จากบ้างเงียบเหงาที่เคยมี ให้อุ่นที่ทรงถึงกันและกันคืนนี้ จะมีเพียงเราแค่เราสองคนที่เข้าใจใต้แสงดารา ที่ขอให้เป็นพยายามรับปล่อยใจไปกับความรัก เพราะทุกอย่างที่เกิดขึ้น คือเธอ