มนตราแห่งความใกล้ชิด

ในคืนที่ดูดูดูดูดูดูดูดูดูดูดูดูดูดูดูดูดูดูดูดูดูดูดูดูดูดูดูดูดูดูดูดูดูดูดูดูดูดูดูดูดูดูดูดูดูดูดูดูดูดูดูดูดูดูดูดูดูดูดูดูดูดูดูดูดูดูดูดูดูดูดูดูดูดูดูดูดูดูดูดูดูดูดูดูดูดูดูดูดูดูดูดูดูดูดูดูดูดูดูดูดูดูดูดูดูดูดูดู อ้ายคงความเงียบนั้นเที่ยวบุญใส่ตาที่มองลึกลงไปในความว่างเปล่า สัมผัสที่เผ่าเบาบนพายนิ้วมันมีเพราะสร้างเราไป อุณหภูมิที่เพิ่มขึ้นในช่องว่างระหว่างกันเหมือนโลกทั้งใบมนต์ช้าลง เพื่อเราเก็บเกี่ยวทุกความรู้สึกที่ซ่อนอยู่ข้างใน ก่อนที่รุ่งออนุญจะพลาดเราไปจากความฝัน ในความใกล้ชิดที่ไม่มีคำบรรยาย มีเพียงหัวใจที่เต้นเป็นจัง หวัดเดียวกันดังวนตราที่ร้อยเรียงเราไว้เป็นหนึ่งท่ามกลางความมืดมีด ที่ออกกอดเราสองชั้นจมบิ่งลงไปในแววตาที่งดเงินคู่นั้นไม่มีสิ่งใดสำคัญเท่า ลม หายใจ รอยยิ้มที่มุมปากบ่งบอกถึงความเข้าใจ โดยไม่ต้องเอื้อนเหนื่อยถอยคำใด ให้หุ้นบายเราตันเข้าช่วงเวลาที่แสนพิเศษ ถามกลางความบุญไหว ที่ทิ้งไว้เบื้องหลังความอบอุ่นที่แผ่สาน ไป ทุกประหนูเพลิวทำให้ฉันหลงลืมทุกอย่างที่เคยผ่านมา ในความใกล้ชิดที่ไม่มีคำบรรยาย มีเพียงหัวใจที่เต้นเป็นจัง ปะเดียวกันดังมนตราที่รอยเรียง เอาไว้เป็นหนึ่งท่างกลางความมืดเมียด ที่ออกกอดเราสองชั้นจมบิ่งลงไปในแววตาที่งดน้ำคู่นั้นไม่มีสิ่งใดสำคัญเท่าไหว ที่ออกกอดเราสองชั้นจมบิ่งลงไปในแววตาที่งดน้ำคู่นั้นไม่มีสิ่งใดสำคัญเท่าไหว ที่ออกกอดเราสองชั้นจมบิ่งลงไปในแววตาที่งดน้ำคู่นั้นไม่มีสิ่งใดสำคัญเท่าไหว ที่ออกกอดเราสองชั้นจมบิ่งลงไปในแววตาที่งดน้ำคู่นั้นไม่มีสิ่งใดสำคัญเท่าไหว ที่ออกกอดเราสองชั้นจมบิ่งลงไปในแววตาที่งดน้ำคู่นั้นไม่มีสิ่งใดสำคัญเท่าไหว ที่ออกกอดเราสองชั้นจมบิ่งลงไปในแววตาที่งดน้ำคู่นั้นไม่มีสิ่งใดสำคัญเท่าไหว ที่ออกกอดเราสองชั้นจมบิ่งลงไปในแววตาที่งดน้ำคู่นั้นไม่มีสิ่งใดสำคัญเท่าไหว ที่ออกกอดเราสองชั้นจมบิ่งลงไปในแววตาที่งดน้ำคู่นั้นไม่มีสิ่งใดสำคัญเท่าไหว ที่ออกกอดเราสองชั้นจมบิ่งลงไปในแววตาที่งดน้ำคู่นั้นไม่มีสิ่งใดสำคัญเท่าไหว ที่ออกกอดเราสองชั้นจมบิ่งลงไปในแววตาที่งดน้ำคู่นั้นไม่มีสิ่งใดสำคัญเท่าไหว ที่ออกกอดเราสองชั้นจมบิ่งลงไปในแววตาที่งดน้ำคู่นั้นไม่มีสิ่งใดสำคัญเท่าไหว