ห้วงเวลาที่ความคิดถึงทำงาน

ในความมืดที่ไม่มีใคร มองเห็นเหลือพิษหอมจนจังที่ยังติดอยู่ตรงนี้เหมือนเวลาจะยังหมุนไป ชวดคณะแค่เพียงได้คิดถึงเธอ มองออกไปนอกหน้าตาที่ว่างปลอดของวันวานที่ลอยผ่านในใจ ยังคงถามว่าเธอจะจำได้ไหมเรื่องราว ที่เราก็มีกันในความทรงจำวุ่นวน มันแค่นาฬิกาที่ไม่อาจย้อนขึ้นมาให้เราได้พบเจอ อยากจะกอดเธอไว้ในความฝันที่ไม่มีวันตื่น อยากให้คืนนี้เป็นของเราเพียงแค่สองคน ทางกลางความเงียบนั้นที่ไม่มีใครเข้าใจ ฉันยังคงรอคอยเจออยู่ตรงนี้ ในห่วงเวลาที่ความคิดถึงมันทำงานหนักเกินไป ขอแค่เพียงเสียวนาทีที่ได้ใกล้เธอ แสงจนที่สาดส่องลงมาในห้องนี้ มันดูหมุนมองเมื่อขาดเหงาของคนข้างกาย ถอยคำที่เคยบอกรักกันในคืนนั้น ยังคงดังกล่องอยู่ในความทรงจำ รู้สึกไม่เคยจาง ไม่อยากให้ความเหงาเป็นเพียงเพื่อนสนิท ในวันที่ไม่มีเธอเคียงข้างกัน อยากจะกอดเธอไว้ในความฝัน ที่ไม่มีวันอื่น อยากให้คืนนี้เป็นของเรา เพียงแค่สองคนทำกลางความเมียบงัน ที่ไม่มีใครเข้าใจ ฉันยังคงรอคอยเจออยู่ตรงนี้ ในห่วงเวลาที่ความคิดถึงมันทำงานหนังเดินไป ขอแค่เพียงเสียวนาทีที่ได้ใกล้เธอ หากว่าพรุ่งนี้โลกจะหมุนไปทางใด ขอเพียงให้ใจเรายังคงเชื่อมถึงกัน แม้ความจริงจะเป็นเพียงสั้นขนาด ที่ไม่มีวันบรรจบแต่ในใจ ฉันยังคงรอคอยเจออยู่ตรงนี้ เธอคือคนเดียวที่ยังคงอยู่ไม่เคยหายไปไหน แม้เพียงวินาทีเดียว ได้แต่ฝากความหวังไปกับลมที่ผัดผ่าน หวังว่าเธอจะได้รับรู้ถึงสิ่งที่ฉันเป็น ความรักที่ยังคงรอคอยอยู่ ในความอึดมิดที่แสงงดงาม แค่เพียงเธอคนเดียวที่ฉันยังคงหอยหาอยู่ ในคำคืนที่แสดงยาวนานนี้เอง