ละเมอในคืนเมืองหลวง

ในคืนที่ดาวดูเหมือนจะหลับใหลมีเพียงเราสองคนที่ยังคงเดินไปท่ามกลางความมืดที่โอบกอดเราไว้

แสงไฟที่ส่องกระทบลงบนถนนผู้คนมากมายต่างพากันสับสนแต่สายตาฉันกลับมองเห็นแค่เพียงเธอในมุมหนึ่งของเมืองที่ยังคงเพ้อปล่อยให้ใจมันลอยไปตามจังหวะเวลาไม่ต้องพูดอะไรให้มากมายในเวลานี้

แค่สัมผัสที่มือเบาๆ ก็ทำเอาใจฉันสั่นราวกับว่าโลกทั้งใบหยุดหมุนไปชั่วคราวท่ามกลางความวุ่นวายที่รายล้อมเราฉันกลับรู้สึกเหมือนเรามีกันแค่สองคน

ค่ำคืนนี้ยาวนานกว่าที่เคยเป็นมาให้ความรักของเรานำทางไปในดวงตาปล่อยใจให้ล่องลอยไปกับความมืดมิดในห้วงเวลาที่เราได้ใกล้ชิดไม่มีสิ่งใดสำคัญไปกว่ารอยยิ้มของเธอในคืนที่เมืองทั้งเมืองกำลังละเมอ

แก้วในมือที่ยังคงเย็นเฉียบความเงียบที่แทรกซึมเข้ามาอย่างเงียบเชียบเราต่างรู้ดีว่าความรู้สึกนี้มันพิเศษเกินกว่าจะหาคำใดมาเปรียบเปรยให้เด่นชัดขอแค่เพียงได้ยืนอยู่เคียงข้างเธอให้นานที่สุดก่อนที่แสงแรกของวันจะพรากเราจากกัน

ค่ำคืนนี้ยาวนานกว่าที่เคยเป็นมาให้ความรักของเรานำทางไปในดวงตาปล่อยใจให้ล่องลอยไปกับความมืดมิดในห้วงเวลาที่เราได้ใกล้ชิดไม่มีสิ่งใดสำคัญไปกว่ารอยยิ้มของเธอในคืนที่เมืองทั้งเมืองกำลังละเมอ

หากเวลาหยุดหมุนได้จริงๆฉันคงไม่ขออะไรไปมากกว่านี้แค่ได้จ้องมองในดวงตาคู่นั้นให้ความอบอุ่นนี้มันคงอยู่ตลอดไปไม่ว่าวันพรุ่งนี้จะเป็นอย่างไรฉันจะเก็บเกี่ยวความทรงจำนี้ไว้ข้างใน

คืนนี้ยังอีกยาวไกลแค่มีเธออยู่ข้างกายก็เพียงพอแล้วสำหรับฉันทุกความรู้สึกที่เคยมีรวมอยู่ในคืนนี้ที่แสนดีเพียงเราสองคนเท่านั้นเอง