น้ำตาไร้สมัครใจ

ตายแสงจนยัน คำคืนที่ว่าง ปลากพลาดที่เคยมีสองเราเดิมจางหายไป ทุกท้อยคำที่เธอเคยบอกว่ารักกันหมดใจ วันนี้กลายเป็นเพียงเสร็จเสี่ยวความทรงจำที่ทำร้าย หยดน้ำตาที่ไหลลงมา ไม่เคยทำความสมัครใจ ปล่อยให้มันระบายความช้ำในใจที่พังทลาย กันกว่าจะฝืนยิ้มให้ใคร ไม่ได้อีกต่อไป เจ็บจนเกินจะเอ่ยคำลา ในวันที่เธอเดินจากไปทิ้งไว้ แค่ความเหงาจริงที่ฉันจมกองน้ำตา อยู่กับความว่างเปล่า รักที่เคยสวยงามกลับกลายเป็นแผลลึกในใจ ไม่อาจลบเลือนก่อนแล้วที่เธอปากเอาไว้ เสียงเพลงเดิมที่เคยฟังด้วยกันในวันนั้น กลับตอบย้ำให้ฉันเห็นภาพเธอชัดเจน กว่าใครฟื้นตัวเองยังลืมเรื่องราวที่ทำลายจริงใจ ยิ่งเห็นหัวใจยังรอคอย เจ็บจนเกินจะเอ่ยคำลา ในวันที่เธอเดินจากไปทิ้งไว้ แค่ความเหงาจริงให้ฉันจมกองน้ำตา อยู่กันกว่าจะฝืนยิ้มให้ฉันจมกองน้ำตา กับความว่างเปล่ารักที่เคยสวยงาม กลับไกลเป็นแพ้ลึกในใจ ไม่อาจตกลืนรอยราวที่เธอปากเอาไว้ หากเวลามันย้อนไปได้จริง ฉันคงไม่ปล่อยให้เธอเดินจากไปง่ายได้แบบนี้ แต่ความจริงคือเธอไม่เคยมีฉันอยู่ในชีวิต อีกต่อไปมีฉันอยู่ในชีวิต เพียงความเสียใจที่คอยกอดฉันไว้ในคำคืนนี้ ปล่อยให้มันจบลงตรงนี้ ความรักที่ไม่มีวันหุ้นคืน กลับมาเหลือเพียงความเปล่า ที่คอยตอบย้ำว่าฉันยังคงรักเธอ แม้ในวันที่เราไม่มีกันแล้ว กลับมาเหลือเพียงความรักที่ไม่มีวันหุ้นคืน กลับมาเหลือเพียงความรักที่ไม่มีวันหุ้นคืน กลับมาเหลือเพียงความรักที่ไม่มีวันหุ้นคืน กลับมาเหลือเพียงความรักที่ไม่มีวันหุ้นคืน กลับมาเหลือเพียงความรักที่ไม่มีวันหุ้นคืน