เศษเสี้ยวของความหลัง

แต่ในความมือที่ไร้แสนดาว เหลือเพียงเหงาที่ยังคงอยู่ข้างกาย ความทรงจำยังหุ่นเวียน ไม่ไปไหนเหมือนหัวใจ ที่ติดอยู่ในกับดักดาม กลิ่นน้ำหอมที่เธอยืนทิ้งเอาไว้จังหายไปพร้อมกับวันเวลาที่ผ่านมองกระจก เห็นภาพคนที่ทรมานคนที่ทรมานฝันถึงวันคืนที่เราก็มีกัน คำสัญญาที่เธอเคยบอกว่ารักกลายเป็นเพียงเสร็จเสียของความรัก อยู่กับความอ้างหวานในวันที่ทุกอย่างกลายเป็นแค่ฝุ่นควัน ไม่อยากจะชู้ว่าเรื่องราวของเราต้องจบลง ด้วยน้ำตาที่เรียนไหลแม้พยายามจะลืมเจ้าไร แต่หัวใจกลับยิ่งคิดถึงเธอมากขึ้นทุกที เจ็บจนเกินจะเอิดคำออกมามารู้ว่าเธอไม่กลับมา อีกแล้วทิ้งให้ฉันต้องเผชิญกับความมีที่ไร้แววในใจยังคงรักเธอ ไม่เคยเปลี่ยนไปแม้โดยดีว่าเราคงไม่มีทางกลับมาเป็นเหมือนเดิม แต่ในใจยังคงเติมเต็มด้วยเชื่อของเธอเสมอ แสงไฟที่เคยสว่างสว่ายในใจฉันมวดดับลง พร้อมกับวันที่เธอเดินจากไปไม่ได้เตรียมตัวเตรียมใจ เอาไว้เลยสักนิดว่าชีวิตต้องขาดจะไปในวันนี้ความเหงาเริ่มกัดจิ้น หัวใจที่โอนรังทุกท้อยคำที่เคยแคล้งหยอกหล่อในวันวัน ฉันบาดลึกและทรมานเหมือนเข็มผ่านเล่มที่ปากลงมาบนใจดวงนี้ เสร็จจนเกินจะเอิดคำออกมา มารู้ว่าเธอไม่กลับมาอีกแล้ว ทิ้งให้ฉันต้องเผชิญกับความเหมือนเมียที่ไร้แววในใจยังคงรักเธอ ไม่เคยเปลี่ยนไปแม้ดูดีว่าเราคงไม่มีทางกลับมาเป็นเหมือนเดิม แต่ในใจยังคงเติมเต็มด้วยเชื่อของเธอเสมอ หากย้อนเวลากลับไปได้ฉันจะรักษาเธอไว้ให้ดีกว่านี้ ไม่ต้องมีคำลาที่แสนเจ็บอวดแบบนี้ หากเพียงแค่เธอจะรับรู้ถึงความเสียใจที่ฉันมีให้เธอจนหมดทั้งดวงใจ เจ็บจนเกินจะเอิดคำออกมา มารู้ว่าเธอไม่กลับมาอีกแล้ว ทิ้งให้ฉันต้องเผชิญกับความเหมือนเมียที่ไร้แววในใจยังคงรักเธอ ไม่เคยเปลี่ยนไป แม้รู้ดีว่าเราคงไม่มีเธอกลับมาเป็นเหมือนเดิม แต่ในใจยังคงเติมเต็มด้วยเชื่อของเธอเสมอ หรือเพียงความหวานเปล่าที่ฉันต้องเจอ ไม่มีเธอในชีวิตลับตาลงอย่างเห็น เห็นเพียงแค่เธอคุณดี ฝากความรักนี้ไว้ในความทรงจำที่ไม่มีวันเหลือง ไม่มีวันหลบเหลือง จากหัวใจฉันตลอดไป