เงาที่เธอไม่เคยเหลียวแล

ในความเหลือที่มองไม่เห็นใคร มีเพียงหัวใจที่เต้นอยู่ข้างเดียว ที่คอยตอบย้ำว่าฉันยังคงอยู่ตรงนี้ มองเหงาตัวเองในกระจกบ้าน เดิมถามตัวเอง ยังคงรอคอยทั้งที่รู้ว่าในสายตาของเธอ และยังมีฉันมันเป็นแค่ความฝัน ที่ฉันสร้างขึ้นมาเอง รอยยิ้มที่เธอส่งให้ใคร ตอบใครไม่เคยเป็นของฉันเลยสักครั้ง พยายามจะเตินท้อยออกมา แต่สุดท้ายก็วนกลับมา ที่จะเดิมความรู้สึกที่มันทวงทน จนแทบหายใจไม่ออก มันคือความจริงที่ฉันต้องยอมรับให้ได้ เป็นเธอ นายแค่คนขาด หลังที่คอยมองดู มันได้แค่เหงา ที่เธอไม่เคยและระดับที่ให้มีไป มันไม่มีวันจะส่งถึงได้ แต่แค่ความรู้สึกนี้ไว้ในสูญลึกของใจ ปล่อยให้มันจางหายไปกับความเหงา ในวันที่เธอเดินจากไปกับใครคนนั้น ทุกครั้งที่เธอได้เชื่อของฉัน เคยอีกคนมันเหมือนมีแข็งแรมทิ้มแทงลงมาที่กลางใจ ฉันทำได้เพียงแค่ยิ้มต่อไป กลบเกลื่อนความเสียใจไว้ภายใต้ใบหนา เรียบช้อยมันเจ็บที่ต้องอยู่ตรงนี้ ในหน้าคนที่เธอไม่เคยต้องการ เป็นใดแค่คนข้างล่างที่คอยมองดูมันได้แค่นี้ ที่เธอไม่เคยและละลักที่ให้ไป ไม่มีวันจะส่องถึงได้แต่กับความรู้สึกนี้ไว้ในส่วนลึกของใจ ปล่อยให้มันจากหายไปกับความเหงาในวันที่เธอเดินจากไปกับใครคนนั้น หากย้อนเวลากลับไปได้ฉันคงไม่เลือกที่จะเริ่มต้องความรู้สึกนี้ มันเหนื่อยที่ต้องแบกความหวังลมล้อง แรงแรงมันทอดที่ต้องยืนอยู่ในจุดที่ไม่มีตัวตน แต่จะให้ทำอย่างไรในเมื่อหัวใจมันไม่ยอมฟัง มันคงทำได้เพียงเท่านี้ยอมรับความจริงที่ไม่มีวันเป็นไป ได้ทิ้งความรักครั้งนี้ไว้กับความทรงจำ แม้ว่ามันจะเจ็บปวดเพียงใด มันจะขอเก็บมันไว้เป็นปวดเพียงสุดท้าย ว่ารักครั้งเดียวมันทรมานแค่ในลักษณ์