แสงวูบไหวที่เราพบกัน

ในความมืดที่เคลื่อนไหว จำกลางสายตาที่มองผ่าน มีเพียงเราที่เข้าใจในจังหวันนี้ แสงสีที่วูบไว้สะท้อง อยู่ในดวงตาผู้คนมากมาย กำลังตามหาความหมายในคำคืน แต่ฉันกลับหยุดสายตาไว้ที่เธอคนเดียว ทำกลางเสียงแคลงที่ออฟกอร์ตเราไว้ทุกการ เพยับตัวฉันดูแผ่วบาวและหลักซึ้ง ปลิ่นอายของความเหงาเริ่มจากหายไป มือมือของเราสัมผัสกันในความมืดสลัว ไม่มีคำพูดใดที่จำเป็นต้องเอื้อนเอ่ย เผื่อปล่อยให้หัวใจนำทางไปในห่วงอารมณ์ คืนนี้โลกทั้งใบมือหยุดหมุน เพื่อเราตายท้องฟ้าที่ร้ายดาว แต่กลับมีประกายในใจ ปล่อยตัวไปตามจังหวัดที่หัวใจ แต่ลงกันให้ความหวานของคำคืนนี้ ละลายลงในใจเพียงแค่มีเธออยู่ข้างกายในเวลานี้ แก้วในมือวางลงโดยไม่ตั้งใจ เมื่อความรู้สึกเริ่มชัดเจน เกินกว่าจะแก็บไว้จังหวะ ชีวิตที่หมุนไปอย่างเชิงเช้า เราต่างลงทางอยู่ในสายตาของกันและกัน ไม่มีใครอื่นในโลกนี้ที่ฉันต้องการอีกแล้ว คืนนี้เราทำไปเหมือนหยุดหมุน เพื่อเราตายท้องฟ้าที่ร้าย ดาวแต่กลับมีประกายในใจ ปล่อยตัวไปตามจังหวะที่หัวใจ แต่ต้องเกินให้ความหวานของคำคืนนี้ ละลายลงในใจเพียงแค่มีเธออยู่ข้างกายในเวลานี้ หากเวลาจะหยุดลงตรงนี้ตลอดไป ฉันคงไม่ต้องการสิ่งได้อีกแล้ว แค่ปล่อยให้ความรู้สึกที่ล้องลอย นำพาเราไปสู่จุดที่ใกล้แสนใกล้ คุณที่หมุนผ่านไปยังชิงชะ เหลือเพียงความทรงจำที่อบอุ่นในใจ ขอบคุณที่ทำให้คำคืนนี้มีความหมาย เพียงแค่เราในรอดรีที่แสนวานี คุณที่ทำให้ความรู้สึกที่มีความทรงจำที่อบอุ่นในใจ