เงาในความทรงจำ

ในคืนที่เตาดูห่างไกล ลืมเพียงฉันกับความทรงจำที่ยังคงหุ่นเวียนเฝ้าเท้าดูเองว่าเธออยู่ตรงไหน ในมุมนึกของใจ ที่ยังคิดถึง แสงไฟสนุนที่ปลายเตียง ยังคงเป็นเพียงเหนียบนาน ทุกครั้งเธอหลับตาลง ภาพเธอก็ชัดเจ็บขึ้นทุกวัน อยู่ในใจแม้วันเวลาจะหมุนไปช้าเพียงใด แต่ความรู้สึกนี้ไม่เคยจะหายไปไหนเลย เพราะความคิดถึงมันทำงานักเกินไป ในคืนที่หัวใจไม่มีใคร ก็อยากให้เธอกลับมาตาม เต็มช้องวางที่ขาดหายทาง กลับความอ้างวางที่ฉันไม่เจอก็แสงสว่างที่ฉันห่วยห่าง แม้จะเป็นเพียงภาพฝันที่เลือดล้าง ก็ยังดีกว่าการต้องอยู่โดยไม่มีเธอในใจ เราตั้งมีเรื่องราวที่ยังไม่ได้พูดคำถามที่ค้างอยู่ในอากาศ ถ้ายังจำวันเหล่านั้นได้ไหม วันที่มันเราประสานกันไม่ยอมปล่อยวันนี้ หรือเพียงความอุ่นที่เริ่มจางทิ้งให้ฉันต้องเดินลำพังกลางควังอยู่ เพราะความคิดถึงมันทำงานักเกินไป ในคืนที่หัวใจไม่มีใคร ให้ก็อยากให้เธอกลับมาตั้งเต็มช่อง บางที่ขาดหายทางกว่าอ้างกวาง ที่ฉันมีเธอก็แสงสว่างที่ฉันห่วยห้าง แม้จะเป็นเพียงภาพฝันที่เหลือล้าง ก็ยังดีกว่าการต้องอยู่โดยไม่มีเธอในใจ หากปฏิหารไม่อยู่จริง อยากให้เวลานั้นนอนกลับไป เพราะความคิดถึงมันทำงานักเกินไปในคืนที่หัวใจ เพราะความคิดถึงมันทำงานักเกินไป ในคืนที่หัวใจ ไม่มีใครก็อยากให้เธอกลับมาเติมเต็มช่องวังที่ขาดหาย ทางกว่าอ้างกว่าง ที่ฉันมีเธอก็แสงสว่างที่ฉันห่วยห้าง แม้จะเป็นเพียงภาพฝันที่เหลือล้าง ก็ยังดีกว่าการต้องอยู่โดยไม่มีเธอในใจ เพราะความคิดถึงมันทำงานักเกินไปในคืนที่หัวใจ เพราะความคิดถึงมันทำงานักเกินไปในคืนที่หัวใจ