รุ่งอรุณแห่งการตื่นรู้

แสงจันทร์ที่พระเลือนบนผิวน้ำเหงาของความจริงที่เริ่มสั่นไหวเราต่างยืน อยู่บนเส้นขนานของเวลารอคอยลมหายใจแห่งการเปลี่ยนผ่าน ในเมืองที่หลับไหลด้วยความเคยชินผู้คนตามกมหน้าเดินตามรอยเดิม แต่ใต้ความทรงบนนั้นนั้นมีกระแสทอดอยู่แรงพักดันที่เราวันจะพังทะลายกำแพงก้าว ก้าวเท่าไปจากความปวดที่กบกุงเรากันถัดทอฝันใหม่ด้วยมือของเราเอง ไม่ใช่อำนาความกั้นความตั้งเมื่อใจเราเตือนรู้และพร้อมจะก้าวไปครั้งหน้า มีความทรงบนนั้นนั้นมีกระแสทอดอยู่แรงพักด้วยมือของเราเอง แต่ใต้ความทรงบนนั้นนั้นมีกระแสทอดอยู่แรงพักด้วยมือของเราเอง ไม่ใช่อำนาจริงๆ แต่ใต้ความทรงบนนั้นนั้นมีกระแสทอดอยู่แรงพักด้วยมือของเราเอง ไม่ใช่อำนาจริงๆ แต่ใต้ความทรงบนนั้นนั้นนมีกระแสทอดอยู่แรงพักด้วยมือของเราเอง ไม่ใช่อำนาจริงๆ แต่ใต้ความทรงบนนั้นนั้นนมีกระแสทอดอยู่แรงพักด้วยมือของเราเอง ไม่ใช่อำนาจริงๆ แต่ใต้ความทรงบนนั้นนั้นนมีกระแสทอดอยู่แรงพักด้วยมือของเราเอง ไม่ใช่อำนาจริงๆ แต่ใต้ความทรงบนนั้นนั้นนมีกระแสทอดอยู่แรงพักด้วยมือของเราเอง ไม่ใช่อำนาจริงๆ แต่ใต้ความทรงบนนั้นนมีกระแสทอดอยู่แรงพักด้วยมือของเราเอง ไม่ใช่อำนาจริงๆ แต่ใต้ความทรงบนนั้นนมีกระแสทอดอยู่แรงพักด้วยมือของเราเอง ไม่ใช่อำนาจริงๆ แต่ใต้ความทรงบนนั้นนมีกระแสทอดอยู่แรงพักด้วยมือของเราเอง ไม่ใช่อำนาจริงๆ แต่ใต้ความทรงบนนั้นนมีกระแสทอดอยู่แรงพักด้วยมือของเราเอง ไม่ใช่อำนาจริงๆ แต่ใต้ความทรงบนนั้นนมีกระแสทอดอยู่แรงพักด้วยมือของเราเอง ไม่ใช่อำนาจริงๆ แต่ใต้ความทรงบนนั้นนมีกระแสทอดอยู่แรงพักด้วยมือของเราเอง ไม่ใช่อำนาจริงๆ แต่ใต้ความทรงบนนั้นนมีกระแสทอดอยู่แรงพักด้วยมือของเราเอง ไม่ใช่อำนาจริงๆ แต่ใต้ความทรงบนนั้นนมีกระแสทอดอยู่แรงพักด้วยมือของเราเอง ไม่ใช่อำนาจริงๆ แต่ใต้ความทรงบนนั้นนมีกระแสทอดอยู่แรงพักด้วยมือของเราเอง