รอยจารึกในแสงจันทร์

ฮู้..ฮู้.. แสงจนที่พระเลือด ล้อยเคลื่อนพนาต่างบ้านเก่า กลิ่นในของวันวาน ยังคงโชยมากับสายลม เผ่าคุณโชยมากับสายลม เผ่าบ้างทรงจำที่ซ้อนไว้ ในมุมมืดของหัวใจ ภาพที่เคยเลื่อนหาย ปรับเด่นชัดในความเมียบงั้น ร้อนที่เคยแต่งปัน รอยยิ้มที่เคยแต่งปัน เราเคยเดินเคียงข้าม ท่ามกลางหมู่ดาวที่พรั่งพระเตอร์แล้ววันหลากพัดพา ให้เราใกล้ห่างออกไป หยดน้ำคางบนใบไม้ ยังคงร่วมลนใบไม้ ยังคงรุนตามจังหวะเดิม เช่นเดียวกับความเพลิดเพลิน ที่เคยมีให้แก่กันทุกท้อยคำที่เคยเอ่ย ในวันที่เรายังฝันมีเรื่องเพียงล้องร้อย ท่วงทำน้องไปแล้ว ด้วยความรู้สึกที่มันตัดไปสู่ห่วงคำหนึ่ง ให้คนสองคนต้องแยะทาง แต่ความรู้สึกที่ค้างค่ายังคงหุ้นหุ้นไม่จางหาย เหมือนบทเพลงที่จบไป แต่ท่วงทำน้องยังติดตรึงในใจไม่ว่านานเพียง ใดภาพเหล่านั้น ยังคงเป็นนิรันดร์ ไม่จะเป็นเพียงเงาที่ผ่านพ้นไป ในห่วงเวลาที่หมุนหนวนหนู หรือเพียงความเงียบงั้นที่อบกอดใจไว้ในความทรงจำ ที่ไม่มีวันลบเหลือ ถ้าให้มันเป็นเพียง ปล่อยให้มันเป็นเพียง ความฝันที่สวยงาม หลับตาลงช้าๆในคืนที่เงียบเงาและอบอุ่น ก็คงเป็นเพียงเงียบงั้นที่ผ่านพ้นไป ก็คงเป็นเพียงเงียบงั้นที่สวยงาม หลับตาลงช้าๆในคืนที่เงียบเงาและอบอุ่น ก็คงเป็นเพียงเงียบงั้นที่สวยงาม หลับตาลงช้าๆในคืนที่เงียบเงาและอบอุ่น