เงาที่ทอดผ่านใจ

ท่ามกลางความมืดมิดที่โอบกอดแสงดาวรำไรบนฟ้าไกลใจที่เต้นแผ่วเบาในความเงียบงันเริ่มออกเดินทางสู่ห้วงลึกแห่งตน

ลมหายใจเข้าออกช้าๆล้างความวุ่นวายที่ค้างคาในจิตเหมือนละอองน้ำที่พร่างพรมบนใบบัวปล่อยให้ทุกอย่างไหลไปตามทางไม่ต้องไขว่คว้าสิ่งที่ไม่อาจถือครองเพียงแค่มองดูเงาที่ทอดผ่านใจความว่างเปล่าที่งดงามเกินคำบรรยาย

หากชีวิตคือการถักทอสายใยรอยตำหนิอาจเป็นลายที่งดงามดั่งดอกไม้ที่บานในยามไร้แสงฉันเรียนรู้ที่จะยอมรับความจริงที่ซ่อนอยู่ใต้เปลือกตาที่หลับใหลความสงบคือสมบัติที่แท้จริง

ลมหายใจเข้าออกช้าๆล้างความวุ่นวายที่ค้างคาในจิตเหมือนละอองน้ำที่พร่างพรมบนใบบัวปล่อยให้ทุกอย่างไหลไปตามทางไม่ต้องไขว่คว้าสิ่งที่ไม่อาจถือครองเพียงแค่มองดูเงาที่ทอดผ่านใจความว่างเปล่าที่งดงามเกินคำบรรยาย

คืนนี้จันทร์กระจ่างกลางหัวใจทุกอย่างนิ่งสงบดั่งผิวน้ำยามไร้ลมปล่อยให้จิตวิญญาณได้พักพิงในความเรียบง่ายที่ฉันเฝ้าตามหาเพียงเท่านี้... ก็เพียงพอแล้ว