ลมพัดตึ้งตึงถึงบ้านเฮา

โอลโน ความรักยังฝังใจ จากบ้านหน้ามาไกล เก็บกระเป๋าใบเก่ากับความเหงาที่แบกไว้จากทุ่งหน้าสีท้องไกล กลายเป็นป่าตึกสูงใหญ่จำต้องลาพ่อแม่มาส่วนหาทางทำกินใต้แสงไฟเมืองร่วง ไม่เหมือนกลิ่นนินบ้านหน้าตื่น แต่เช้าแข่งกับเวลาหน้าที่การงานรักตัว คิดถึงแกงโน้มไม้ใส่ใบอนามโน้มไม้สยายเมื่อนา หนักหนัวหนัวยามเมื่อตัวหิวห่วง ใครเขาว่าเมืองฟ้ากว้าง ใหญ่กว่าทุ่งหน้าบ้านเรา แต่ความเหงาในใจเจ้า มันช่างยาวกว่าฤดูการส่งเงินกลับไปให้ทางบ้าน เป็นค่าเทิมค่านมลูกน้อย หวังว่าสักวันคงได้กลับไปรอคอย ร่วงข่าวที่รอวันเกี่ยว ชีวิตคนไกลบ้าน ต้องอดทนคนเดียว ต้องอดทนคนเดียว เที่ยวไปตามทางฝัน ลมพัดตึงตึง คิดถึงถิ่นทานบ้านเกิดจากเมื่อแสนไกล ใจยังแต่เลือดอยากกลับไปนอน กดแม่มึงรวมสี่วินไล ไม่ได้ทำให้อุ่นใจเท่าไร คิดถึงเสียงแขนบันเล็งใกล้ใกล้อำแรงคำคืน อยากกลับไปยืนบนพื้นหน้าเดิม ที่เคยจากมาชีวิตคนไกลบ้าน ต้องฝากฝันด้วยศรัทธา ว่าสักวันเราจะคืนทิน เพื่อนฟุ้งที่จากมา ต่างแยกย้ายไปคนละทิต บางคนโชคดี มีชีวิตที่สุขสมอารมณ์ บางคนยังล้มลุกลุกพลาน อยู่ในดงเมืองใหญ่ แต่หัวใจยังเป็นคนอีสาน ไม่เคยเลินหายไป จะกลัวจะอยู่ที่ไหน หัวใจก็ยังคงเม้ามั่ว คิดถึงแต่ร่วงข้าวสีทอง แม้วันนี้ต้องอยู่ไกล แต่หัวใจยังไม่ลืม รักความลำบากที่เคยเจอ คือบทเตรียมที่ล้ำค่า อดทนอีกนิดนะลูกเอ๋ย พ่อแม่รออยู่ข้างหน้า ความสำเร็จที่ไขว่กว่า จะนำผ้ากลับคืนหน้าบ้านเรา ลงพัดตึงตึง คิดถึงทินทานบ้านเกิดจากมาแสนไกล ใจยังแต่เลิกอยากกลับไปนอน กอดแม่มือลงเสียวิไล ไม่ได้ทำให้อุ่นใจเท่าไหร่ คิดถึงเสียงแค้นบันเลงไกลไกลอำแรงคำคืน อยากกลับไปยืนบนพื้นหน้าเดิม ที่เคยจากมาชีวิตคนไกลบ้าน ต้องฝ่าฝันด้วยศรัทธา ว่าสักวันเราจะคืนถิ่น คืนถิ่น วันที่ฝนพร่ำคืนถิ่น วันที่ร่วงข้าวทองเต็มนา จะกลับไปหา จะกลับไปกอดแม่โอ บ้านหน้าเอ่อ รอข้าก็ไม่นานเกินรอ จะกลับไปนอนกอดแผ่นดินเกิน รอข้าก็ไม่นานเกิน