ลมพัดหวนคืนถิ่น

โอลโน เสียงแขนแววมาตามลม จากถุงหน้าสีทอง สู่เมืองรวมที่กว้างใหญ่ หอบเอาความหวังใส่กระเป๋า ไปเก่าจากบานเฮ้ามาไกล แสงแดดส่องกระทบภูมิหน้าที่เคยไทย กับรอยเท้าที่จากมากระเป๋าไปเดิม มันถูกความฝันที่หลังคาเก้า เดินออกมาตามหา ชีวิตใหม่ในเมืองไกล ทิ้งดิ้มทิ้งกลิ่นฟังไว้เบื้อง หลังหวัง คงได้กลับมาเห็นหน้าคนทางบ้าน ตึกทรงระฟาบังแสงเต้าวัน จนมิดดวงเสียงรถราว วิ่งวุ่นวายไม่เหมือนเสียงนกกา คนแปลกหน้าเดินส่วนไปมาในสายตา แอบโปรคาร์โอเค สักคนที่เป็นคนบ้านเดียวแค่ไหน ก็ต้องทนสู่เพื่อวันพรุ่งมีสันตันกับพ่อแม่ได้ยิ่งออกสักที จากบ้านหน้ามาใกล้ใจ ยังโหยหาลมพัดผ้า เอาความคิดถึงมาฝากจากทุ่งปุรา สู่เมืองฟ้าที่ลำบาก แต่ใจยังมันคงไม่เคยหวั่นไหว หมอลำทำนองให้คือแรงใจให้ก้าวตกสู้ เพื่อรอวันคืนจินทานบ้านเกิดเรา คำคืนนี้มองดูดาวที่แสงจัง นึกถึงทางที่เคยเดินผ่าน ตอนเป็นเด็กความทรงจำอย่างชัดเจน ไม่เคยเลือดเล็ก มันจะเหนื่อยจะเจ็บ ก็ไม่เคยคิดทอดถอยชีวิตคนไกล บ้านต้องอาศัยใจ เป็นที่ตั้งความหวัง คือพลังให้เราก้าวเดินไปข้างหน้า หากลมพัดหวนคืนกลับไปที่เดิม จะกลับไปเติมเต็มความสุขที่เคยขาดหาย จะไปกอดรอยยิ้มที่รอคอย ดูไม่ไกลวันที่เราได้กลับไป วันที่เป็นไทของหัวใจ จากปัญหามาไกล ใจยังโหยหาลมพัดผ้า เอาความคิดถึงมาฝากจากทุ่งกุลัย สู่เมืองฟ้าที่ลำบาก แต่ใจยังมันคงไม่เคยหวั่นไหว หมอลำทำน้องมีคือแรงใจ ให้ก้าวต่อสู้เพื่อรอวันคืนทิ้นทานบ้านเกิดเรา เสียงแขนยังคงบันเลงเป็นเพื่อนใจ ไม่ว่าอยู่ที่ไหน หัวใจยังเป็นคนที่สาน รอวันกลับบ้าน รอวันกลับโอแลโน คิดถึงมาฝากใน