รอยน้ำตาบนพื้นดิน

โอ้ แล้วเนาะ ใจเอ่ยใจเจ้ากรรม ราวเหมือนดังเข็มทิ้มแทง ที่เป็นเพียงคนจน เดินดินกินแกง ไม่มีแรงจะไปแค่ง่ายใกล้เขาได้ อุ้ย เฝ้ามองดูเจ้ากรุงที่มืดมิด ทำได้เป็นแค่คิด ถึงวันเก่าเก่า ยิ่งใกล้ยิ่งใกล้ เหมือนไขวขวาลมคำว่ารับที่คืนขม เก็บไว้ในใจดวงเดียว ไม่กล้าเอ่ยบากไม่กล้า แม้แต่จะเกี่ยวได้ แต่ทำตัวเงียบเฉียว แอบมองเจ้าอยู่ห่างๆ รักข้างเดียวมันเปรี้ยว หัวใจหนักหนาดังนกไร้บีกบินฝาก พายุฝนที่โมงระนำ เจ้าคงไม่รู้ ว่ามีคนดูดจำ แอบรักคนใจดำ ที่ไม่เคยหันมามองความหวังพันธาลาย เหมือนสายที่ถูกเคลื่อนสัด เหลือเพียงรอยน้ำตา ที่โยนลงบนพื้นดิน ดอกไม้ริมทางอย่างพี่คงไม่มีค่า พอจะเทียบเทียมราคาให้เจ้าได้ เชิญชมทำได้เพียงแค่มอง ดูจะชื่นบานตามลม ส่วนพี่ต้องจม กับความเหงาที่แสนยาวนาน แห้นยาวนานบนคงทำมาไม่พอ ที่จะขอเคียงพูดได้แต่กมหน้า ยอมรับรู้ว่าเรามันเป็นแค่คนเดิน รักข้างเดียวมันเปลี่ยวหัวใจหนักหนา ดังโน๊กไร้ปีกติ้นฟ้า พายุบนที่โมกระนำ เจ้าคงไม่รู้ ว่ามีคนโดดจำ แอบรักคนใจดำ ที่ไม่เคยหันมามองความหวังพังทลาย เหมือนทรายที่ทุกเคลื่อนซัดเหลือเพียงรอยน้ำตา ที่หยดลงบนพื้นดิน ลาก่อนนะคนดี ที่พรีเฝ้าเผลอขอให้เจ้าเจอกับฉัน คนที่คู่ควรส่วนพี่จะขอเดินกลับไป ตามทางที่ควรเป็นปิดตายหัวใจที่เต้น เพราะรักเจ้าเพียงผู้เดียว