ลมพัดผ่านคันนา

ท่วงทำนอเงินเออแผ่วเบา จากป่านหน้ามาใกล้สุดขอบฟ้าในเมืองโล่ง ที่วุ่นวายไร้จุดใหม่มองปรุกศูนย์ ท่วงทำนอเงินเออ อ่าอ่าอ่าอ่าอ่าอ่าอ่าอ่าอ่าอ่าอ่าอ่าอ่าอ่าอ่าอ่าอ่าอ่าอ่าอ่าอ่าอ่าอ่าอ่าอ่าอ่าอ่าอ่าอ่าอ่าอ่าอ่าอ่าอ่าอ่าอ่าอ่าอ่าอ่าอ่าอ่าอ่าอ่าอ่าอ่าอ่าอ่าอ่าอ่าอ่าอ่าอ่าอ่าอ่าอ่าอ่าอ่าอ่าอ่าอ่าอ่าอ่าอ่าอ่าอ่าอ่าอ่าอ่าอ่าอ่ กลิ่นดอกคูณเรื่องบ้านที่ข้างรูห้างไกล มาทำตามฝันที่ใจอยู่ แต่ตัวลูกมีโหยหาอายุเดิม เสียงคลุยแววมาตามลมให้ใจสั่น อยากจะหันหลังกลับไปไม่ห่างเหิน ทิ้งความเหงาความวุ่นวายที่เผชิญ กลับไปเดินบนขั้นหน้าที่คุ้นเคย เหมือนตาที่แหลกมาด้วยหยาดเหงื่อ ไม่เคยเชื่อความสุข เท่าบ้านเรายิ่งยิ่งน้าว สั่นจนใจบ้างมองดวงดาวดวงเดิม ที่เคยดูกี่ระดูกาล ที่ผ่านผ่าน ผ่นไปลูกยังเป็นคน ใกล้ที่รอวันหวนความทรงจำยังงดงาม ให้เรียนรอนรอวันคืน ทิ้งผ่านมาเกิดเมืองนอน คิดถึงบ้านจับใจเมื่อยามลมผัดผ่าน กลิ่นดอกขูนเรื่องบ้านที่ค้างรู้ห่างไกล มาทำตามฝันที่ใจอยู่ แต่ตัวลูกนี้โหยหาไอลุนเดิม เสียงคลุยแววมาตามลมไอใจสัน อยากจะหันหลังกลับไปไม่ห่าง เคินทิ้งความเหงาความมุนวาที่คุ้นเคย แสงตะวันลับฟ้าอีกคลาแล้ว ใจยังคงแนวรอวันกลับบ้านคือที่พักเพียงสุดท้าย ของดวงใจจนขอไปศพไออุ่นที่จากมา ตลอดกัน