หยาดเหงื่อแรงงานสู้ชีวิต

แดดเอาผิวกาย ลุยโคนตมในหน้ามือหยาบกราน เพราะหยิบจับงานหนักมองท้องฟ้ากว้างหวังเพียงโชคชะตา ชะให้ชีวิตติดลด ได้พบทางครา เข้าในจานมีเพียงน้อย นิดกับข้าว มีเพียงผักจิ้ม น้ำพริกที่หามาลูกหน่อย ขอแม่กล้ามบ้านมา น้ำตาสุนไล่ เมื่อเห็นแววตาที่หิวโหย ความจนมันรัดตัว เหมือนเชือกที่ผูกมัดได้ลงเท่าไหร่ ก็เหมือนยังจมลงไปในหวังวน นี่สิ้นพอพูด ทวมหัวจนแทบขาดใจ โอ้ ชีวิตลูกทุ่งที่เกิดมาจนต้องทน สู่แดดสู่ฝน ด้วยใจที่เกินร้อย แม้ประเบาจะแบน แต่ใจไม่เคยถอย ขอเพียงมีแรงน้อยน้อย ให้ได้เลี้ยงปากท้องไปเกิดมา เป็นคนจนต้องทนให้ถึงที่สุด ความลำบากเป็นเพียงเครื่องพิสูจน์ใจคนสักวันฟ้า กลุ่มเปิดทางให้พ้น ความมืดมนต์ ขอเพียงอดทน สู้ไปจนกว่าจะสิ้นลม ลมหนาวพัดผ่าน บ้านไม้หลังเก่าหลังคา รวดซึมเมื่อฝนปล่อยปลายลงมา ห่มผ้าพื้นต่างกอดความหวังที่โรยราฟันว่าวันหน้าชีวิตจะดีกว่าที่เป็นอยู่ ปีที่ผ่านไป ความจนยังไม่ไปไหน แต่ความรักในครอบครัวยังคงยึดเหนียวใจ ไม่ว่าจะเหนื่อยเพียงใด ขอเป็นแรงใจ ให้ค้นสู้ชีวิตทุกคน โอ้ชีวิตลูกทุ่งที่เคยมาชนต้องทน สู่แดดสู่ฝน ด้วยใจที่เกินร้อย แม้กระเป๋าจะแบม แต่ใจไม่เคยถอย ขอเพียงมีแรงน้อยน้อย ให้ได้เลี้ยงปากท้องไป เกิดมาเป็นคนจน ต้องทนให้ถึงที่สุด ความลำบากเป็นเพียงเครื่องพิสูจน์ใจคนสักวันฟ้า คงเปิดทาง ให้พ้นความมืดมน ขอเพียงอดทน สู้ไปจนกว่าจะสิ้นลม