รักข้างเดียวที่ใต้ต้นสะเดา

โอ้ละหนอ ใจเอ๋ยใจเจ้ากรรมเฝ้าแต่ช้ำ ระกำรักข้างเดียวลมโชยมา น้ำตาก็ไหลริน

มองดูดาว บนฟ้าไกลลับตาน้องมองหา แต่หน้าพี่ทุกค่ำคืนทางเส้นเดิม ที่เราเคยเดินด้วยกันบัดนี้มัน เหลือเพียงรอยเท้าของคนเดียวพี่จากไป ไม่หันหลังมามองทิ้งให้น้อง นั่งมองจันทร์ที่เลือนลาง

รักเอย รักที่เคยฝันใฝ่กลายเป็นไฟ เผาใจให้มอดไหม้คำสัญญา ที่พี่เคยให้ไว้ทำไมหนอ ถึงลืมลงง่ายดาย

รักข้างเดียว มันเหี่ยวเฉาในอุราเฝ้าคอยหา คนที่เขาไม่เคยแลใจดวงนี้ มีแต่พี่คนเดียวแน่แต่พี่แปร เปลี่ยนไปไม่เหมือนเดิมน้ำตาตก ในอกที่ขื่นขมได้แต่ก้ม หน้ายอมรับความอ้างว้างรักที่รอ มันไม่มีทางจะสมหวังได้แต่หวัง ให้พี่มีความสุขใจ

กี่ฤดู ผ่านไปใจยังเจ็บยังคงเก็บ ความหลังมาฝังจิตดอกไม้บาน ในสวนที่ไร้เงาพี่ช่างไม่มี ความหมายใดให้ชื่นชมนั่งรอเก้อ ที่ใต้ต้นสะเดาหวังว่าเขา จะเดินย้อนคืนมาหา

รักข้างเดียว มันเหี่ยวเฉาในอุราเฝ้าคอยหา คนที่เขาไม่เคยแลใจดวงนี้ มีแต่พี่คนเดียวแน่แต่พี่แปร เปลี่ยนไปไม่เหมือนเดิมน้ำตาตก ในอกที่ขื่นขมได้แต่ก้ม หน้ายอมรับความอ้างว้างรักที่รอ มันไม่มีทางจะสมหวังได้แต่หวัง ให้พี่มีความสุขใจ

จากไปไกล ให้ใจน้องได้พักหยุดความรัก ที่มีแต่หยดน้ำตาลาก่อนนะ ขวัญตาของพี่ขอให้โชคดี ในทางที่พี่เลือกเดินจบสิ้นกัน เสียทีรักข้างเดียว