ความคิดถึงถิ่นดินเดิม

โอละน้องแสงตะวันร่อนลับทุ่งหน้ากลิ่นดิ่งกลิ่นยา ยังติดเติมใจไม่จากหาย ตะวันคล้อยตำยามเย็นยามลงที่ปลายหน้ามอง ดูนกกาบินกลับรังอย่างถือพักยิ่งกลุ่ม จากบ้านมานาน แสนนานยังคิดถึงทุกสิ่ง ในยามที่ลมผัดผ่านอวงคาวสีทองที่เคยเกี่ยว ด้วยมือของเราแม่น้ำสายเก่า ที่เราเคยพายเรือเล่นกันเสียงนกเอียง ร้องปลูกใจในยามตะวันยังจำคืนวันที่เคยฝันไว้ร่วมเคียงคู่ ความเจริญเข้ามา แต่ใจคนยังถูอินหากลิ้นโพลสักวาย ที่เคยเลี้ยงดูมาแต่ยาวไหว คิดถึงทุ่งหน้าบ้านเห่ายามลมหนาวพัดมาทางใด หอมกลิ่นดอกผูนย้อยไกว ใจยังคงห่วงใยไม่เคยลืมเลื่อน ชีวิตคนเมืองที่วุ่นวายไม่เหมือนที่เคยได้ย้ำเตือน อยากกลับไปเหยียบเพลินเงินเมื่อน ความทรงจำที่เคยงดงาม ใต้แสนจันทร์นวลส่องกระทบลงที่กระทอมปลายหนาเสียงแขนแววมา ผ่านลมหนาวพัดมาอาวแผ่วเบายาดเหลือที่รินไหลลงดิน เพื่อเลี้ยงพวกเราความรักของพ่อแม่เป่าซ้อน ให้จำคำค้นโบราณวันนี้ตัวกลายแต่ใจยังคงอยู่ที่เดิม จำรอยยิ้มที่เริ่มจากความสุขที่แสนเรียบง่าย แม้โลกเปลี่ยนไปเพียงใดไม่เคยกลับกลายความรักในใจถวาย ให้พื้นดินทิ้งเกิดเรา คิดถึงทุ่งหน้าบ้านเห่ายามลมหนาวพัดมาทางใด ห้องกลิ่นดอกขูนย้อยไปใจยังคงห่วงใยไม่เคยลืมเลื่อน ชีวิตคนเมืองที่วุ่นวาย ไม่เหมือนที่เคยได้ย้ำเตือน อยากกลับไปเหยียบพื้นดินเตือน ความทรงจำที่เคยงดงาม แสงดาวพร่างพลายบนฟ้าใกล้ ยังจำได้เสมอทุ่งหน้าบ้านเกิด ที่ฉันจะกลับไปหาโอบาลหน้าเอ่ย ในใจไม่เคยลืมเลื่อน