หยาดเหงื่อบนรอยร้าว

โอ้ ชีวิตโน่ม เหมือนเรือลำน้อยลอย เว่นกว่ากลางลำน้ำในวันที่ลมแรม และฟ้ามืดมิ้น โอ้ ชีวิตโน่ม เหมือนเรือลำน้อย และฟ้ามืดมิ้น และฟ้ามืดมิ้น และฟ้ามืดมิ้น และฟ้ามืดมิ้น และฟ้ามืดมิ้น และฟ้ามืดมิ้น และฟ้ามืดมิ้น และฟ้ามืดมิ้น ให้ผ่านไปแต่ละวันข้าวสักจาน แบ่งกันกินด้วยความห่วงใหญ่ลูกน้อย นอนหลับไหลบนเสื้อเพื่อนเก่าที่เปียบชื่น มองดูดาวบนฟ้าที่ห้ามไกล เหลือเกินฝันที่มีไว้ เพียงเผื่อร้อยความลำบาก มันฟังรากลึกในหัวใจ เหมือนโซ่ตวนที่ล้ามไว้ไม่หายไปไหน ยาดเหงื่อรินไหลคลายเป็นความคมคืน ชีวิตคนจนมันฝืนได้เพียงลมหายใจ กมหน้าสู้กับโชคชะตาที่โหดร้าย หวังเพียงตาที่หาจะเมตตาคนสินไร ความจนมันทรมานพอความตาย ได้แต่ฝากใจไว้กำสายลุงที่ผัดผ่านไป มันมีความทรมานที่มีความทรมานที่มีความทรมานที่มีความทรมานที่มีความทรมานที่มีความทรมานที่มีความทรมานที่มีความทรมานที่มีความทรมานที่มีความทรมานที่มีความทรมานที่มีความทรมานที่มีความทรมานที่มีความทรมานที่มีความทรมานที่มีความทรมานที่มีความทรมานที่มีความทรมานที่มีความทรมานที่มีความทรมาน มากกระเป๋าจะว่างเปล่าแต่ใจยังไม่ยอมแพ้โค่เพียงสักวันให้ฟ้าเปิดทางสว่างให้ชีวิตที่อ่างวางได้พบกับวันใหม่ที่ดีกว่า อยากเหงื่อรินไหลกลายเป็นความคมคืนชีวิตคนจนมันฟื้นได้เพียงลมหายใจกลมหน้าส่งกับโชคชะตาที่โหดร้าย หวังเพียงปาตีหาจะเมตตาคนเส้นไร้ความจนมันทรมานกว่าความตายได้แต่ฝากใจไว้กับสายลมที่ผลัดผ่านไป ฟ้าจะมืดมิดเพียงใดก็ยังต้องทนคนสู้ชีวิตอย่างเราหวังเพียงสักวันให้ความลำบากจางหายไปเหลือไว้เพียงความหวัง ในวันที่ฟ้าเป็นใจ