หยาดเหงื่อไกลบ้าน

โอ้ละหนอ ชีวิตคนเดินทางจากทุ่งนาห่างไกล สู่เมืองฟ้าที่ไกลตา

กอดกระเป๋าใบเก่าที่ขาดวิ่นลาแผ่นดินถิ่นฐานบ้านเกิดหลังพ่อแม่กอดสั่งลาทั้งน้ำตาพรั่งหวังจะไปสร้างตัวในเมืองหลวงรถทัวร์เคลื่อนตัวช้าจากคันนาทิ้งทุ่งหญ้าสีเขียวที่เคยห่วงมุ่งหน้าสู่ตึกสูงที่ใหญ่หลวงหวังจะควงความฝันกลับบ้านนา

แสงไฟเมืองฟ้ามันช่างหลอกตายิ่งมองยิ่งเหว่ว้าในอกข้าเหลือเกินไม่มีเสียงจิ้งหรีดกล่อมยามนอนเพลินมีแต่เสียงรถวิ่งเดินให้ใจสั่น

จากนามาขายแรงที่เมืองใหญ่เหลือเพียงใจที่ยังคิดถึงถิ่นฐานฝากหยาดเหงื่อแลกเงินผ่านวันวานหวังเพียงวันคืนบ้านอย่างภูมิใจชีวิตคนไกลบ้านมันเหนื่อยนักในเมืองที่คนรู้จักช่างห่างไกลเมื่อไหร่หนอจะได้กลับไปกอดดินแดนหัวใจที่จากมา

เช้าทำงานจนค่ำไม่เคยพักแบกความรักความหวังมาเต็มบ่าส่งเงินกลับบ้านทุกคราที่ล้าหวังเพียงให้คนข้างหลังได้สุขสบายบางวันหิวข้าวเย็นเพียงก้อนหนึ่งน้ำตาซึมเมื่อนึกถึงรวงข้าวปลายอยากกอดแม่เหลือเกินในคืนเดียวดายแต่ต้องทนสู้ไปเพื่อวันคืน

จากนามาขายแรงที่เมืองใหญ่เหลือเพียงใจที่ยังคิดถึงถิ่นฐานฝากหยาดเหงื่อแลกเงินผ่านวันวานหวังเพียงวันคืนบ้านอย่างภูมิใจชีวิตคนไกลบ้านมันเหนื่อยนักในเมืองที่คนรู้จักช่างห่างไกลเมื่อไหร่หนอจะได้กลับไปกอดดินแดนหัวใจที่จากมา

รอวันกลับไปหาทุ่งนาเก่ารอวันรักของเราได้คืนถิ่นจะก้มกราบลงบนผืนแผ่นดินสิ้นสุดการจากลาที่ยาวนานสิ้นสุดการจากลาที่ยาวนาน