หยาดเหงื่อรวงทอง

หยาดเหงื่อรินไหลรดลงบนพื้นดินเสียงแคนโหยหวนครวญครางยามเย็นตะวันลาลับขอบฟ้าทุ่งนาไกล

สองมือกร้านงานตรากตรำจำต้องทนแดดแผดเผาผิวจนหมองหม่นไม่จางหายไถคราดเลื่อนเคลื่อนไปตามทางเดินควายความหวังเพียงน้อยนิดที่ปลายรวงทองกลิ่นดินกลิ่นโคลนสาบติดกายไม่ลบเลือนเฝ้าเตือนใจตนให้สู้ทนเพื่อวันหน้า

ความเหนื่อยล้าซ่อนไว้ใต้รอยยิ้มหยดน้ำตาที่เอ่อล้นข้างในไม่มีใครรู้ว่าใจดวงนี้แบกรับอะไรไว้บ้าง

โอ้ชีวิตชาวนาผู้ต่ำต้อยรอคอยฝนฟ้าเมตตาประทานลงมาเหนื่อยเพียงใดก็ต้องก้าวเดินไปข้างหน้าเพื่อเลี้ยงปากท้องคนข้างหลังที่ตั้งตารอรวงข้าวสีทองคือหยาดเหงื่อและลมหายใจแลกมาด้วยความอดทนที่ฝังลึกในใจดวงนี้

ยามค่ำคืนค้างคาวบินว่อนเหนือปลายนาเสียงจิ้งหรีดร้องระงมเหมือนเพื่อนใจแหงนมองดาวบนฟ้าที่พร่างพราวไกลถามดวงจันทร์ว่าเมื่อไหร่จะพ้นความจนชีวิตวนเวียนอยู่กับดินและพืชพันธุ์ตรากตรำทำงานจนตะวันลับขอบฟ้าอีกครา

โอ้ชีวิตชาวนาผู้ต่ำต้อยรอคอยฝนฟ้าเมตตาประทานลงมาเหนื่อยเพียงใดก็ต้องก้าวเดินไปข้างหน้าเพื่อเลี้ยงปากท้องคนข้างหลังที่ตั้งตารอรวงข้าวสีทองคือหยาดเหงื่อและลมหายใจแลกมาด้วยความอดทนที่ฝังลึกในใจดวงนี้

รวงข้าวสีทองลู่ลมไหวหยาดเหงื่อรินไหลเพื่อวันพรุ่งนี้ขอให้ผลผลิตงดงามดังตั้งใจหลับตาลงพร้อมความหวังที่ยังคงอยู่สู้ต่อไป... ชาวนาผู้มีแต่ใจที่มั่นคง