หยาดเหงื่อกลางเมืองหลวง

โอ้ ชีวิตคนใกล้บ้าน ต้องจะเกลือนมาห้าง หรือจะทิ้งท้องหนา ทิ้งร่วงข้าวสีทอง ไว้เบื้องหลัง เก้าเท้าขึ้นรถไฟ เที่ยวสุดท้ายจากสถานี หอบความหวังที่มี หอบหัวใจที่ยังเปลือนบิน จากพ่อแม่ที่รอคอย อยู่ตรงชานเรือน ไม่เกาะหวังว่าวันหนึ่งเรา จะได้หวนคืนทิ้งทานเดิม เมืองฟ้าออมรอ ออมรนที่แปลงไม้ มองแต่ถ้าไม่ใช่มอง มองไปทางไหน ก็มีแปลกหน้าความบุญวายถมทับ รอยยิ้มจังหาย ไปตามการเวลา จากบ้านหน้ามาไกล ใจมันหาย คิดถึงทุ่งรวงทอง คนมองข้ามกันไป เหมือนเป็นแค่คนไร้ค่า ในเมืองใหญ่เงินทองที่แลกมา ด้วยหยาดเหนือและน้ำตา ที่หลั่งไหลไม่เท่าไออุ่นจาก อ้อมก่อน ของคนที่รออยู่ปลายทาง แสงแดดส่องกระทบ ตึกสูงเสียดฟ้าไม่เหมือนแสงแดดกลา ยามเช้าที่ปลายหน้าเรากินข้าวแกงข้างทาง พอประทังความหิวให้เบา แต่ความเหงาในอก ไม่เคยเจือจางลงไปเลยสักวัน จากบ้านหน้ามาไกล ใจมันหายคิดจงทุ่งร่วงทอง คนมองข้ามกันไป เหมือนเป็นแค่คนไร้ค่า ในเมืองใหญ่เงินทองที่แลกมา ด้วยหยาดเหนือและน้ำตา ที่หลั่งไหลไม่เท่าไออุ่นจาก อ้อมก่อน ของคนที่รออยู่ปลายทาง เก็บระเป๋าใบเก่าเตรียมตัว กลับไปหาความสุขที่แท้จริง ใต้รมไม้ชายขาเดิม ที่หัวใจเรียบร้องให้กลับไปสักวันหนึ่ง จงกลับไปเป็นคนเดิมที่รักบ้านเกิด กลับไปที่สุขที่สุด และกลับไปสักวันหนึ่ง