หลังค่อมรอฟ้าไร้เมฆ

โอ้ละหนอ... ความเหนื่อยล้าที่ฝังอยู่ในดินหยาดเหงื่อหยดลงบนผืนนาที่แตกระแหงเสียงลมพัดผ่านรวงข้าวสีทองสั่นไหวสะท้อนความหลังที่ยังคงฝังใจ

ตะวันยังไม่ทันโผล่พ้นขอบฟ้าหลังค่อมๆ ก็ก้าวลงสู่ผืนดินมือที่กร้านแดดกร้านลมมานับปีจับเคียวเล่มเดิมที่เริ่มขึ้นสนิมหวังเพียงผลผลิตให้ได้พอกินเลี้ยงดูครอบครัวให้พอมีวันพรุ่งนี้

ความหวังฝากไว้กับฟ้าที่ไร้เมฆฝนความจนมันรัดตัวจนแทบหายใจไม่ออกรวงข้าวล้มลงเหมือนใจที่เริ่มท้อแต่ต้องสู้ต่อเพื่อชีวิตที่ยังเดินไป

หยาดเหงื่อแลกมาด้วยข้าวแต่ละเม็ดความเหน็ดเหนื่อยนี้ไม่มีใครเห็นใจกลางทุ่งกว้างไกลมีเพียงเงาที่ตามไปก้มหน้าทำงานด้วยหัวใจที่แหลกสลายลูกชาวนาคนนี้ยังคงเฝ้ารอคอยหวังว่าสักวันฟ้าจะเมตตาคนจนอย่างเรา

ยามเย็นย่ำค่ำลงแสงสีทองลับตาทิ้งรอยเท้าไว้บนคันนาที่ว่างเปล่าความมืดมิดเข้ามาเยือนในใจที่เหงาไม่มีใครรู้ว่าเราแบกอะไรไว้บ้างเพียงแค่ชีวิตที่เรียบง่ายในทางเดินที่ต้องเผชิญกับความจริงอันโหดร้าย

หยาดเหงื่อแลกมาด้วยข้าวแต่ละเม็ดความเหน็ดเหนื่อยนี้ไม่มีใครเห็นใจกลางทุ่งกว้างไกลมีเพียงเงาที่ตามไปก้มหน้าทำงานด้วยหัวใจที่แหลกสลายลูกชาวนาคนนี้ยังคงเฝ้ารอคอยหวังว่าสักวันฟ้าจะเมตตาคนจนอย่างเรา

รวงข้าวเหลืองทองจะเตือนให้จำว่าชีวิตที่ผ่านพ้นมานั้นมีค่าเพียงใดแม้จะเหนื่อยล้าจนแทบขาดใจลูกชาวนายังคงสู้ไป... จนกว่าจะสิ้นลม