ปลูกด้วยฝัน เก็บด้วยหนี้

โอลโน ความเหนื่อยล้าที่ฟังอยู่ในดินยาด เหนือหยดลมบนพื้นหน้า ที่แตกรังแห้งเสียงลมผัดผ่าน ร่วงข้าวสีท้องสั่นไหว สันคอนความหลัง ที่ยังคงฟังใจ แต่วันยังไม่ทัน โผพลขอบฟ้าหลังคำคอน ก็ก้าวลงสู่พื้นดินมือที่กร้านแดดกราน ลงมานับปีจับเขียวเล่มเดิมที่เริ่ม ขึ้นสนิมหวังเพียงผลผลิต ให้ได้พอกินเลี้ยงดูครอบครัวมีวันพรุ่งนี้ ความหวังฝากไว้กับฝาที่ไร้เมฆฝน ความจนมันรัดตัวจนแทบใจไม่ออกรวง ข้าวลมลงเหมือนใจที่เริ่มท้อ แต่ต้องสู้ต่อเพื่อชีวิตที่ยังเดินไป อยากเหงื่อแหลกมาด้วยข้าวแต่ละเม็ด ความเด็ดเหนื่อยนี้ไม่มีใคร ใจกลางทุ่งกว่างไกล มีเพียงเหงาที่ตามไปกมหน้าทำงานด้วย หัวใจที่แหลกสลายลูกชาวหน้าคนนี้ ยังคงเฝ้ารอคอยหวังว่าสักวันฟ้า จะไม่เห็นตาคนจนอย่างเรา ก็ไม่มีใครรู้ว่าเราแบกอะไรไว้บ้าง เพียงแค่ชีวิตที่เรียบง่ายในทางเดิน ที่ต้องเผชิญกับคุณคุณ ความจริงอันโหดร้าย หยาดเหงื่อแหลกมาด้วยเข้าแต่ละเม็ดความเหน็ดเหนื่อยนี้ไม่มีใคร เห็นใจกลางทุ่งกว่างไกล มีเพียงเหงาที่ตามไปกมหน้าทำงานด้วย หัวใจที่แหลกสลายลูกชาวหน้าคนนี้ ยังคงเฝ้ารอคอยหวังว่าสักวันฟ้า จะไม่เห็นตาคนจนอย่างเรา ร่วงข้าวเรืองทองจะเตือนให้จำว่า ชีวิตที่ผ่านผลมานั้นมีค่าเพียงใด แม้จะเหนื่อยละจนแทบขาดใจ ลูกชาวหน้ายังคงสู้ไป จนกว่าจะสิ้นลง