น้ำตาคนพลัดถิ่น

โอ้ชีวิตคนบ้านนา...จากมาไกลเหลือเกิน

หอบกระเป๋าใบเก่าเข้าเมืองหลวงทิ้งท้องทุ่งรวงทองที่เคยเกี่ยวจำใจลาจากบ้านที่เคยเที่ยวหวังจะเคี่ยวกรำงานหวังรวยคืนทิ้งรอยไถทิ้งคันนาที่เคยเดินจำต้องเมินจากแม่ที่เคยฝืนน้ำตาตกในใจทุกค่ำคืนจำต้องฝืนทนสู้เพื่อวันตาย

เสียงรถราวิ่งวุ่นวายในเมืองใหญ่ไม่มีใครห่วงใยเหมือนคนบ้านเรามองแสงไฟสลัวชวนให้เหงาคิดถึงเช้าที่แม่คอยหุงข้าวรอ

จากนามาไกล หวังเพียงได้ทองกลับไปฝากแต่ชีวิตลำบาก ยากแค้นแสนสาหัสเมืองศิวิไลซ์ใจคนนั้นแปรปรวนจัดน้ำตาหยดลงพื้นขัดด้วยความจนคนบ้านนาพลัดถิ่นสิ้นไร้ไม้ตอกใครจะบอกทางออกให้คนขัดสนหลงทางในเมืองใหญ่ไร้ผู้คนเหลือเพียงความอดทนที่ยังคงอยู่

ส่งเงินกลับบ้านเพียงไม่กี่บาทแลกกับหยาดเหงื่อไคลที่ไหลร่วงความฝันที่วาดไว้เหมือนลวงห่วงยิ่งเดินล่วงยิ่งไกลจากถิ่นเดิมเมืองที่ดูสวยงามช่างเย็นชาคนข้างหน้าดูห่างเหินเกินจะเสริมคำสัญญาที่บอกไว้ยังคงเติมรอวันเพิ่มความหวังกลับไปนอน

จากนามาไกล หวังเพียงได้ทองกลับไปฝากแต่ชีวิตลำบาก ยากแค้นแสนสาหัสเมืองศิวิไลซ์ใจคนนั้นแปรปรวนจัดน้ำตาหยดลงพื้นขัดด้วยความจนคนบ้านนาพลัดถิ่นสิ้นไร้ไม้ตอกใครจะบอกทางออกให้คนขัดสนหลงทางในเมืองใหญ่ไร้ผู้คนเหลือเพียงความอดทนที่ยังคงอยู่

สักวันหนึ่ง...จะกลับไปกอดแม่สักวันหนึ่ง...จะกลับไปดูแลนาเดิมกลับไปหาความสุขที่เคยลืมกลับไปยืนบนผืนดินบ้านเกิดเรา