กลิ่นดอกแก้วยามราตรี

กลิ่นดอกแก้วยิ้มคงลอยมาก กับลมพาเตือนให้ใจดูมีตั้งวันหนึ่ง ถึงวันปลายยิ่งของเธอ ที่เคยฝากไว้เหลือเพียงความเหงาที่ขอยอบยาว เว้ยความรักเราเหมือนดั่งฝัน ลงได้ชัวร์พริบตา เลือกเพียงฟังและเดินเยี่ยวยา จะไปไกลแล้วกัน เหลือเพียงความหลังที่ว่างปาก ที่พร่างพลายในยามราตรี หัวใจดวงนี้ยังคงเฝ้ารอบไว้เธอทุกนาที แม้รู้ดี ว่าไม่มีวันจะหุ้นเคลื่อนมารักที่เคยรุ่งรถ หลับดับลงมืดแล้วเจียน ปล่อยให้ฉันต้องหุ่นเวียนอยู่กับความเดียวดาย ถนนสายเดิมที่เคยเดินเคียงขังข้างกัน วันนี้ฉันเงียบแม้เหงาของเธอเสียงเพลง แววมาตามรมพัดพาย ใจลำเหอะจึงหวานๆ และกันและความทรงจำ ยังคงงดงามในห่วงคำนึง แม้จะเจ็บลืมเล่นไปเสร็จ จนอยากจะลืมรักที่เหลือที่เหลือ อยู่เพียงในใจไว้เป็นบทเรียนของความเสียดาย หากการเวลามุนย้อนคืนกลับมาได้อีกครั้ง ฉันจะขอเหนียวรัง แต่ความเป็นจริงนั้นโหดร้าย แต่ปล่อยให้ความรักสลายไปกับสายหลวง จากไปไกลเลือกกันเหลือเพียงความหลังที่ว่างเปล่า ที่พร่ำปลายในยามราดริวใจดวงนี้ ยังคงเฝ้ารอคอยเธอทุกนาที แม้ดูดีว่าไม่มีวันจะควร ขึ้นมารักที่เคยรุ่งรวด กลับดับลงเหมือนแปลวเทียน ต่อให้ฉันต้อง หุ่นเวียนอยู่กับความเดียวดาย เหลือเพียงความเมียบนั้นที่คอยปลอบอารมณ์ ใจในคืนที่อ้างหวังและไม่มีเจอข้างกาย หลับตาลงพร้อมกับความรักที่เลื่อนหาย ทิ้งไว้เพียงความทรงจำที่ไม่มีวันจางไป