ดอกโรยในห้วงใจเหงา

อย่าฝุ่นพร้อมชุดลมใจให้หัว มองฟังมองดุงเดิม เพราะแสงเห็นความหลังใจดวงเดิม ฟังว่างเพียงสักครั้ง ได้พบเจ้าหลวนนาม แต่สายตาคู่นั้นมองผ่าน ไปดังคนไกลที่ไร้ซึม ความหมายยืนอยู่ตรงนี้ แต่เหมือนคนละจุดหมาย หัวใจสลาย ใต้เหงาจันทร์ที่เลือนหลัง รักครั้งเดียวเปรียบตังสายน้ำไม่ไหล กลับประทบประแพลลึกเกินจะเลือน หายเป้าถนอมรักไว้เพียงในใจไม่คล้าย แม้สุดท้ายเป็นเพียงแค่เหงาที่จางไป ดอกมัน ในใจฉันกลับโรยรา ไร้ค่า ไร้เหงา เมื่อเจ้าไม่เคยหันมอง หากย้อนคืนวันให้พันเปลี่ยนไปได้จะขอไม่ให้ใจผูกพันจนเพ้อฝัน แต่ความจริงที่เจอคือความเหงาเป็นนิรันดร์ รักที่ไม่มีวันสมหวังดังใจปลอม รักของเดียวเปรียบเป็นสายน้ำไม่ไหล กลับรักทับปล่อยแพ้ ลึกเกินจะเลือนหายเฝ้าจะหนอม รักไว้เพียงในใจไม่คล้าย แม้สุดท้ายเป็นเพียงแค่เงาที่จางไป ดอกมัน ในใจฉันกลับโรยรา ไร้ค่า ไร้เหงา เมื่อเจ้าไม่เคยหันมอง หรือเพียงความเงียบนั้นที่กอดฉันไว้ รักที่ไม่มีวันถึงจุดหมาย ปิดฉากหัวใจลงในความมืดบนรัก รัก เพียงลำพัง