หยาดฝนบนกระจกเงา

มองออกไปใต้แสงดาวที่เลือนรางเห็นผู้คนต่างเดินผ่านอย่างรีบร้อนในเมืองใหญ่ที่สับสนและซับซ้อนกลับมีเพียงใจที่อ่อนล้าและเดียวดายมองผ่านกระจกเงาที่สะท้อนภาพตนท่ามกลางความมืดมนที่หมุนไปไม่หยุดยั้งเงาของใครคนหนึ่งยังคงยืนประจันกับความอ้างว้างที่กั้นขวางในใจเรา

ท่ามกลางแสงไฟที่พร่าพรายในยามดึกความรู้สึกเหมือนถูกขังในความเงียบเหงาไม่มีคำปลอบโยน ไม่มีใครมาแบ่งเบามีเพียงความว่างเปล่าที่คอยตอกย้ำใจโอ้... เมืองที่กว้างใหญ่แต่กลับไร้เงาคนคุ้นเคยเหลือเพียงความเฉยเมยที่ฝังลึกอยู่ข้างในในคืนที่ดาวลับฟ้าและไม่มีใครความเหงาครอบคลุมไปทั่วทุกตารางนิ้วของกาลเวลา

เสียงหัวใจยังคงเต้นเป็นจังหวะแห่งความหลังแม้ความหวังจะริบหรี่เพียงใดยังคงเฝ้ารอคอยใครสักคนที่จะเข้าใจท่ามกลางความวุ่นวายที่ไร้จุดหมายปลายทาง

ท่ามกลางแสงไฟที่พร่าพรายในยามดึกความรู้สึกเหมือนถูกขังในความเงียบเหงาไม่มีคำปลอบโยน ไม่มีใครมาแบ่งเบามีเพียงความว่างเปล่าที่คอยตอกย้ำใจโอ้... เมืองที่กว้างใหญ่แต่กลับไร้เงาคนคุ้นเคยเหลือเพียงความเฉยเมยที่ฝังลึกอยู่ข้างในในคืนที่ดาวลับฟ้าและไม่มีใครความเหงาครอบคลุมไปทั่วทุกตารางนิ้วของกาลเวลา

ปล่อยให้ความเหงาเป็นเพื่อนยามหลับไหลในเมืองใหญ่ที่ใจเรายังคงตามหาความอบอุ่นที่เลือนหายไปกับกาลเวลาเหลือเพียงหยดน้ำตาที่ร่วงหล่นลงสู่พื้นดิน