หยดน้ำตาอาทิตย์อัสดง

ดอกไม้ร่วงรอยบนทางเดิน ที่เคยคู่กันหรือเพียงรอยเท้าจังจางที่ฟัง อยู่ในใจลมพัดผ่านผ้า ความลังวนเวียนกลับมาไกล เหมือนหยดน้ำตาที่ไหลริ้น เมื่อยามอาทิตย์อัดตรงคำสัญญา อัดสดตรงคำสัญญาที่เคยให้ไว้ยังคงปิดกรึง แต่คุณกลับเดินทำไมไม่หวนคืนมา หรือเพียงความรัก ความเหงาที่โอบกอดใจไว้ในความมืดมอง กลับกลายเป็นความคืนคมในออกทุกคำคืน ที่ต้องทนอยู่กับความอ้างวางที่ร่วมเรา อยากให้เวลามุนย้อนไปวันที่มีเรา แต่สุดท้ายก็เป็นเพียงภาพฝันที่เลื่อนหายไป กับการเวลา เส้นจนสลัวช้ายลงบนแก้วน้ำ ที่ไร้เหงามองดูแดวที่พร่ำพลาย แต่กลับดูอ่างเปล่าหรือเคยสวยงาม ดังบดดูวิทย์ที่สั้นเสิร์นกลับกลายเป็นความอ้างวางที่ต้องเผชิญ อยู่เพียงลำพังไม่มีคำลาไม่มีแม้คำอธิบายใดๆ มีเพียงความเสียใจจนแหลกสลาย หากย้อนคืนวันเหล่านั้นได้อีกครั้ง จะกอดรังเธอไว้ไว้ไหมจะไปไหน แต่ความจริงกลับตอบย้ำให้รู้ว่าไม่มีวันเป็นไปได้ เหลือเพียงความทรงจำที่ยังคงงดงามอยู่ในใจเสมอ เหลือเพียงความเหงาที่ออกก่อใจไว้ในความมืดมอง ลับกลายเป็นความคืนคมในออกทุกค่ำคืนที่ต้องทนอยู่กับความอ้างวางที่รุ่มมาก อยากให้เวลามุนยนต์ไปวันที่มีเรา แต่สุดท้ายก็เป็นเพียงภาพฟันที่เลื่อนหายไปกับการเวลา หรือเพียงความเงียบงั้นที่คอยปลอบประโลกใจ แม้วันนี้เธอจะจากไปไกลแสดใกล้ แต่รักนี้จะยังคงอยู่ในใจตลอดไป ตรับจนลมหายใจสุดท้ายจะเลื่อนหายไปกับความมืด อยากให้เวลามุนยนต์ไปวันที่มีเรา