หยดน้ำตาบนทางเดินเปลี่ยว

เสียงไฟซื่อ ทอดตัวบนถนน สายยาวผู้คน มืนพันกาว ผ่านไปโดยไม่ทักทาย ท่ามกลางตึกสูงเสียดฟ้า ที่เรียงรายใจ กลับเดียวได้ เหมือนลงทางในเมืองกว้าง ไกล มองดูเหงา ต้นที่ทับทับลงบนทาง แต่ความเงียบเหนาเกินกว่าจะเอ่ย คำได้ให้ใครฟัง ทางแกล้งความวุ่นวายใจ กลับอ้างบนทาง หวังหรือข้างหน้าไม่มีใคร มองเห็นหยดน้ำตาที่ร่วงล่นลงมา ท่ามกลางผู้คนนับร้อยที่เดินผ่านไปมา แต่กลับไม่มีใครสักคน ที่จะหยุดยืนเคียงข้างกันเมืองที่เต็มไปด้วยแสนสี แต่กลับมืดมิดในใจ ความเหงาที่ซ่อนไว้ภายใต้ความเร่งมีของการเวลา เสียงรถเรายิ่งผ่านไปดั่งใจที่สั่นไว้ มองลูกผู้คนรักกันแล้วยิ่งตอบย้ำความห่างไกล หน้าต่างบ้านนั้น ใครกันที่กำลังต้องมองในห้องที่เหงียบเหงา ฉันยังคงต้องเฝ้าประคอง ประคองความรู้สึกที่ลึกซึ้ง เกินกว่าจะอาทิบเพียงลำพัง กับความหมายที่หายไปกับลมเย็น หากดาวบนฟ้าช่วยมองลงมาให้เห็นใจมือที่กว้างใหญ่ แต่กลับมีเพียงฉันที่เดียวได้ ความมนต์ที่เรียบรีในคืนที่ฟ้าไร้แสงดาว ยังคงรอคอยสักคนที่จะก้าวเข้ามาบรรเทา ความเศร้า ทางกลางความวุ่นวายใจกลับอ้างว้าง หรือข้างหน้าไม่มีมองเห็นหยดน้ำตาที่ร่วงหล่นลงมา ทางกลางผู้คนนับรอยที่เดินผ่านไปมา มันไม่มีใครสักคน ที่จะหยุดยิ้มขึ้นข้างกันเหลือมที่เต็มไปด้วยแสงสี แต่กลับมืดมิดในใจความเหงาที่ซ้อนไว้ ภายใต้ความเร่งรีบของการเวลา เดินต่อไปทางกลางความเงียบยันที่ไม่มีวันสิ้นสุดทิ้ง ความเหงาไว้เป็นเพื่อนข้างกายในคืน ที่งดงามในเมืองแห่งนี้ ตลอด ไป