ท่ามกลางความอ้างว้าง

แสงจนลืมร่างจัง หายไปในเมืองใหญ่ ผู้คนมากมายเดินส่วนกันไป สะท้อนในกระจกดูเลือนลอยแล้วไร้หลับ เหมือนดังคนแปลกหน้าในบ้านที่เคยคุ้น ก็เสียรอบวิ่งผ่านไปทิ้งเพียงความอ้างวาง ทิ้งรองรอยจังจังไว้ให้ฉันนั่งมองดู ทำกลางผู้คนนับมืดในคืนที่เหงียบเหงา หัวใจของฉันยกฉันยังคงเฝ้ารอพอให้ใคร สักคนเมืองที่ดูสวยงาม ยิ่งอยู่ท่ามหลังความหุ่นวายเหงา จับใจดังเรือที่ลอยแคว้งกลางมหาสมุทรที่กว้างไกล ไม่มีแม้แสงไฟนำทางให้ใจได้พาผิว อยากย้อนเวลากลับไป ในที่เราเคยอยู่ใกล้ในวันที่เมื่อ ไม่เคยทำรู้สึกเดียวได้ ทุกอย่างยังคงเดิม แต่ทำไมใจกลับเปลี่ยนไป เหลือเพียงความเงียบงั้น ที่คอยกัดกินใจทุกค้ำคืน จับใจดังเรือที่ลอยแคว้งกลางมหาสมุทรที่กว้างไกล ไม่มีแม้แสงเรือที่กว้างไกล ไม่มีแม้แสงเรือที่กว้างไกล ไม่มีแม้แสงเรือที่กว้างไกล ไม่มีแม้แสงเรือที่กว้างไกล ไม่มีแม้แสงเรือที่กว้างไกล ไม่มีแม้แสงเรือที่กว้างไกล ไม่มีแม้แสงเรือที่กว้างไกล ไม่มีแม้แสงเรือที่กว้างไกล ไม่มีแม้แสงเรือที่กว้างไกล ไม่มีแม้แสงเรือที่กว้างไกล ไม่มีแม้แสงเรือที่กว้างไกล ไม่มีแม้แสงเรือที่กว้างไกล ไม่มีแม้แสงเรือที่กว้างไกล ไม่มีแม้แสงเรือที่กว้างไกล ไม่มีแม้แสงเรือที่กว้างไกล ไม่มีแม้แสงเรือที่กว้างไกล ไม่มีแม้แสงเรือที่กว้างไกล ไม่มีแม้แสงเรือที่กว้างไกล ไม่มีแม้แสงเรือที่กว้างไกล ไม่มีแม้แสงเรือที่กว้างไกล ไม่มีแม้แสงเรือที่กว้างไกล ไม่มีแม้แสงเรือที่กว้างไกล ไม่มีแม้แสงเรือที่กว้างไกล ไม่มีแม้แสงเรือที่กว้างไกล