หยาดน้ำค้างบนพื้นดินแห้งแล้ง

มองฟ้าค่ำคืน ดั่งใจที่มองมน เฝ้าวนเวียนคิดถึงเพียงแต่เธอ ดวงดาวพร่างพลายเหมือนดั่งใจเผลอละเมอร์ ถึงรักที่ไม่มีวันเป็นจริง กลิ่นดอกระตรีลอยมาตามลมแผ่วหัวใจ ยังคงแน่แดวในความยิ่ง แม้รู้ว่าเธอไม่เคยจะแอบอิ่ม แอบอิ่มใจพักเพียงลำพัง รักครั้งเดียวดั่งเทียนที่ไกล ดับเฝ้าประทับลอยแผ่ในใจ หวังเพียงดีโมงเห็นเธออยู่ไกลๆ สักครั้งก็เป็นพลังให้ใจยังคงสู้ ทนความรักที่ให้ไปไม่เคยได้รับ รับไปดั่งยาดน้ำค้างที่เราและซับสน ไม่เคยมีตัวตน ไม่เคยมีตัวที่ให้ตาทะเลาะ ไม่เคยมีตัวที่ให้ตาทะเลาะ หากย้อนเวลาให้คืนกลับไปได้ฉันคงไม่ยอมให้ใจ หากย้อนเวลาให้คืนกลับไปได้ฉันคงไม่ยอมให้ใจ เผลอภัยภัยไปรักใครบร่อยให้ความเหงาเป็นเคลื่อนยามหวั่นไหวดี เผลอภัยภัยไปรักใครบร่อยให้ความเหนาเป็นเคลื่อนยามหวั่นไหวดี เผลอภัยภัยไปรักใครบร่อยให้ความเหนาเป็นเคลื่อนยามหวั่นไหวดี เผลอภัยภัยไปรักใครบร่อยให้ความเหนาเป็นเคลื่อนยามหวั่นไหวดี เผลอภัยภัยไปรักใครบร่อยให้ความเหนาเป็นเคลื่อนยามหวั่นไหวดี เผลอภัยภัยไปรักใครบร่อยให้ความเหนาเป็นเคลื่อนยามหวั่นไหวดี เผลอภัยภัยไปรักใครบร่อยให้ความเหนาเป็นเคลื่อนยามหวั่นไหวดี เผลอภัยภัยไปรักใครบร่อยให้ความเหนาเป็นเคลื่อนยามหวั่นไหวดี เผลอภัยภัยไปรักใครบร่อยให้ความเหนาเป็นเคลื่อนยามหวั่นไหวดี เผลอภัยภัยไปรักใครบร่อยให้ความเหนาเป็นเคลื่อนยามหวั่นไหวดี เผลอภัยภัยไปรักใครบร่อยให้ความเหนาเป็นเคลื่อนยามหวัดี