ลมเย็นวันงาม

แสงสีท่องทับท้าลมบนหยอดหญ้า หยาดน้ำค้างเปล่าตาภายใจวัน กลิ่นดอกไม้ห้องเพลือนเชื่อใจทุกวันพรรม สร้างสรรค์หมดงามเกินคำบรรยาย ลมผัดผ่านพริวไว้ในยางเย็น มองเห็นเมฆลอยเลื่อนเคลื่อนคลอยไปฟ้ากรามกว้างไกล สุดสายตาที่มองไกล เก็บความสุขไว้ในใจตราบนานเท่านั้น โอ้ ความงามของป่าเขาล่ำเน่าไพย ช่างจับใจเหลือเกินเกินจะหาไหน เรียบมองสายน้ำไหล่รินรินอย่างเรียบเรียบสุขใจ เมื่อได้เทียบกับธรรมชาติที่โง่ดงาม ดังพาฟันที่สุวรรณ ที่สุวรรณประทายเราได้สวรรค์ ในความรักที่ตื่นเกิน ตามธรรมชาติคือเผื่อแท้ที่คอยปราม ให้ใจงามดังความงามของพวกไพย โอ้ ความงามของป่าเขาล่ำเน่าไพย เก็บความสุขไว้ในใจเหลือเกินจะหาไพย โอ้ ความงามของป่าเขาล่ำเน่าไพย ช่างจับใจเหลือเกินเกินจะหาไหน เรียบมองสายน้ำไหลรินรินอย่างเรียบเรียบสุขใจ เมื่อได้เทียบกับธรรมชาติที่โง่ดงาม ดังพาฟันที่สุวรรณ ที่สุวรรณประท้เราได้สอนทาง ในความรักที่ติดตามธรรมชาติ คือเพื่อนแท้ที่โคยบราม ให้ใจงามดังความงามของพวกไพย เหลือเพียงความทรงจำ ที่ตราตึงในใจคนหนึ่ง ที่หลงรักธรรมชาติ หลอดไปไม่วันเสื้อคลา โอ้ ความงามของป่าเขาล่ำเน่าไพย โอ้ ความรักธรรมชาติ โอ้ ความรักธรรมชาติ โอ้ ความรักธรรมชาติ โอ้ ความรักธรรมชาติ โอ้ ความรักธรรมชาติ โอ้ ความรักธรรมชาติ โอ้ ความรักธรรมชาติ โอ้ ความรักธรรมชาติ โอ้ ความรักธรรมชาติ โอ้ ความรักธรรมชาติ