รอยจำในคืนจันทร์ดับ

แสงจันทร์เลือนรางลับเหลี่ยมตึกสูงใจหมายมุ่งถึงใครที่จากไกลกลิ่นดอกแก้วยังอบอวลรัญจวนใจย้ำเตือนให้ฉันจำคำสัญญาวันเวลาล่วงเลยไม่เคยคืนเหลือเพียงคลื่นความเหงาในอุรามองฟ้ากว้างเห็นดวงดาวพร่างพรายิ่งตอกย้ำน้ำตาให้รินไหล

รักที่เคยหวานชื่นกลับขื่นขมดั่งสายลมพัดพาให้หวั่นไหวทิ้งรอยช้ำไว้ในใจดวงเก่าที่ฝากไว้ให้ฉันต้องตรมอยู่เพียงลำพังจะกี่ปีที่ผ่านพ้นไปจากกันความหลังนั้นยังคงฝังอยู่ในความหวังรอคอยวันเธอคืนกลับมายังฝั่งหวังเพียงสักครั้งจะพบหน้าคนไกล

ความเงียบเหงาโอบกอดใจที่อ่อนล้าในค่ำคืนที่ไร้ค่าและไร้ความหมายได้แต่เฝ้าถามดวงดาวที่พริ้มพรายคนทางนั้นจะเป็นอย่างไรบ้างคนดี

รักที่เคยหวานชื่นกลับขื่นขมดั่งสายลมพัดพาให้หวั่นไหวทิ้งรอยช้ำไว้ในใจดวงเก่าที่ฝากไว้ให้ฉันต้องตรมอยู่เพียงลำพังจะกี่ปีที่ผ่านพ้นไปจากกันความหลังนั้นยังคงฝังอยู่ในความหวังรอคอยวันเธอคืนกลับมายังฝั่งหวังเพียงสักครั้งจะพบหน้าคนไกล

เหลือเพียงภาพจำที่งดงามในยามค่ำคืนที่ใจสลายรักเธอไม่เสื่อมคลายแม้วันสุดท้ายจะมาถึงจริง.