เงาจันทร์ลอยลมเศร้า

เหมือนอดรักแล้วนะยาย ไม่หวนคืนความทรงจำของคืน ยังคงย้ำตื่นในคืนที่ดาวรักลืน เหลือเพียงความเงียบเงินที่อันทอนหัวใจ มองดูเหงาจันทีลื้อลอยผ่านไป ไม่หวนคืนความทรงจำของคืน เหมือนต่างใจฉันที่ลอยใกล้ไปหาเธอ เฝ้าแต่รอคอยด้วยความว่อย ด้วยความหวังที่ล้างมือ แต่คงเป็นเพียงแคบเหลือใจ ไปลำพังถอยคำที่เก็บไว้ ในส่วนลึกของใจ ไม่เคยได้เผยออกไปให้เธอได้ฟัง ได้แต่ยืนมองเธออยู่ข้างล้ำ เป็นเพียงคนหนึ่งที่ไร้ความสำคัญ รักที่ให้ไปไม่เคยมีวันย้อนคืน เป็นเพียงคลื่นกระทบฟัง แล้วจังหายความหวังที่มีมันพร้อมมาก เธอร้ายกลายเป็นเพียงความหมายที่ว่าเปล่า หากเวลามันย้อนไปได้จริง จะขอไม่ทิ้งหัวใจใจไว้ เจ็บช้ำจนล้นเหลือ อย่างที่เป็นอยู่ในความสุขของเธอ เจ็บช้ำจนล้นอยู่ในความสุขของเธอ เจ็บช้ำจนล้นอยู่ในความสุขของเธอ เจ็บช้ำจนล้นอยู่ในความสุขของเธอ เจ็บช้ำจนล้นอยู่ในความสุขของเธอ เจ็บช้ำจนล้นอยู่ในความสุขของเธอ เจ็บช้ำจนล้นอยู่ในความสุขของเธอ เจ็บช้ำจนล้นอยู่ในความสุขของเธอ เจ็บช้ำจนล้นอยู่ในความสุขของเธอ เจ็บช้ำจนล้นอยู่ในความสุขของเธอ เจ็บช้ำจนล้นอยู่ในความสุขของเธอ เจ็บช้ำจนล้นอยู่ในความสุขของเธอ เจ็บช้ำจนล้นอยู่ในความสุขของเธอ เจ็บช้ำจนล้นอยู่ในความสุขของเธอ เจ็บช้ำจนล้นอยู่ในความสุขของเธอ เจ็บช้ำจนล้นอยู่ในความสุขของเธอ เจ็บช้ำจนล้นอยู่ในความสุขของเธอ เจ็บช้ำจนล้นอยู่ในความสุขของเธอ เจ็บช้ำจนล้นอยู่ในความสุขของเธอ เจ็บช้ำจนล้นอยู่ในความสุขของเธอ เจ็บช้ำจนล้นอยู่ในความสุขของเธอ