รอยแผลแห่งกาลเวลา

วันนี้ฉันเห็นเธอยืนอยู่ตรงนี้ ยิ้มให้กันอีกครั้ง แต่แววตาคู่นั้นไม่เหมือนเดิม มันเปลี่ยนไป เหมือนเส้นทางของเราสองต้นไกล เธอเป็นเหมือนสายลมที่ผัดผ่าน ทิ้งไว้แค่จังจังในความทรงจำ ทุกครั้งที่เรายืนไกลกัน หัวใจมันก็ไหววัน ฉันไม่อยากปล่อยมือไป แต่ฉันยังต้องยอมรับให้ได้ เธอเป็นเหมือนเสียงเพลงที่เคยรีบ แต่ตอนนี้ มันเงียบไป ฉันยังจะคงความเจ็บ แต่ใจมันยังเจ็บเกินจะทนไว้ แม้จะพยายามลบภาพเธอออกไปจากใจ แต่ยิ่งต้องย้ำให้รู้ว่าขาดเธอไม่ได้ ความรักที่เคยสวยงาม กลับกลายเป็นความอางวัล แต่เพียงร้อยจังจัง ของวันที่เราเคยเคียงคู่ เธอเป็นเหมือนลมหายใจ ที่เคยเปลี่ยนชีวิตฉันให้มีความหมาย แต่ตอนนี้ฉันเหลือแค่ เหงาและเสียงใจที่เลือนหล่อ เพื่อให้ความรักที่เคยรู้ว่าขาดเธอเป็นความอางวัล และก็เพื่อให้ความรักที่เคยรู้ว่าขาดเธอเป็นความหมาย และก็เพื่อให้ความรักที่เคยรู้ว่าขาดเธอเป็นความหมาย และก็เพื่อให้ความรักที่เคยรู้ว่าขาดเธอเป็นความหมาย และก็เพื่อให้ความรักที่เคยรู้ว่าขาดเธอเป็นความหมาย และก็เพื่อให้ความรักที่เคยรู้ว่าขาดเธอเป็นความหมาย และก็เพื่อให้ความรักที่เคยรู้ว่าขาดเธอเป็นความหมาย และก็เพื่อให้ความรักที่เคยรู้ว่าขาดเธอเป็นความหมาย แม้ว่าเธอไม่อยู่ตรงนี้