เงาจันทร์ในแจกัน

ดอกไม้ได้จากขึ้นให้ฉันเฝ้าดูแล ส่องกลิ่นหอมเพลินเพราะเพียงแค่ในความฝัน เฝ้ามองเหงาจันที่เลือนรางลงทุกวัน หวังเพียงให้เธอหันมามองสักครอบ แม้รู้ได้ว่าระยาห่าง นั้นใกล้เกินอื่นเหมือนดาวที่คอยเกินว่าอย่าได้คอยความ รักข้างเดียวเปรียบดังสายน้ำที่ไหลย้อนเหนื่อย กับความหวังที่ความหวังที่ไม่มีวันเป็นจริง เธอคือความงดงามที่ฉันได้แอบอิ่ม แต่อยู่ในโลกของความเป็นจริงที่ไร้ตัวตอน ความรักนี้ไว้ในใจจนหล่นแม้หยุดน้ำตาจะรวน หล่นบนทางเดิน หากคำว่ารักส่งไปไม่ถึงใจเธอฉันคงทำได้เพียงละเมอถึงเพียงนี้ ปล่อยให้เวลามุนผ่านไปทุกนาทีกับความพักดี ที่เธอไม่เคยรีแลนด์ หากคำว่ารักส่งไปไม่ถึงใจเธอฉันคงทำได้เพียงละเมอถึงเพียงนี้ ปล่อยให้เธอฉันคงทำได้เพียงละเมอถึงเพียงนี้ ปล่อยให้เธอฉันคงทำได้เพียงละเมอถึงเพียงนี้ ปล่อยให้เธอฉันคงทำได้เพียงละเมอถึงเพียงนี้ ปล่อยให้เธอฉันคงทำได้เพียงละเมอถึงเพียงนี้ ปล่อยให้เธอฉันคงทำได้เพียงละเมอถึงเพียงนี้ ปล่อยให้เธอฉันคงทำได้เพียงละเมอถึงเพียงนี้ ปล่อยให้เธอฉันคงทำได้เพียงละเมอถึงเพียงนี้ ปล่อยให้เธอฉันคงทำได้เพียงละเมอถึงเพียงนี้ ปล่อยให้เธอฉันคงทำได้เพียงละเมอถึงเพียงนี้ ปล่อยให้เธอฉันคงทำได้เพียงละเมอถึงเพียงนี้ ปล่อยให้เธอฉันคงทำได้เพียงละเมอถึงเพียงนี้ ปล่อยให้เธอฉันคงทำได้เพียงละเมอถึงเพียงนี้ ปล่อยให้เธอฉันคงทำได้เพียงละเมอถึงเพียงนี้ ปล่อยให้เธอฉันคงทำได้เพียงละเมอถึงเพียงนี้ ปล่อยให้เธอฉันคงทำได้เพียงละเมอถึงเพียงนี้ ปล่อยให้เธอฉันคงทำได้เพียงละเมอถึงเพียงนี้ ปล่อยให้เธอฉันคงทำได้เพียงละเมอถึงเพียงนี้ ปล่อยให้เธอฉันคงทำได้เพียงละเมอถึงเพียงนี้ ปล่อยให้เธอฉันคงทำได้เพียงละเมอถึงเพียงนี้ ปล่อยให้เธอฉันคงทำได้เพียงละเมอถึงเพียงนี้