หยาดฝนบนรอยร้าว

อย่าฝนกลับ เพราะมันเป็นรอยช้ำอย่างความหลั่ง ฟังใจให้มองบนคืนที่อ้างวาง เหลือเพียงฉันและใจที่หวบวนเฝ้าอดทน กับความรักที่ลงสลาย นักมองเหงาเหงาเพียงพังพากรรม อย่างคงรอบร้อนไม่จังหายยิ่งตกยัง ความเสียดายที่พังทะลายลงตรงหน้า รักเอ่ย เคยชื่นมือนกลับกลายเป็นขมมือนสายลม ที่ผัดผ่าความหวังไปแสนใกล้ทิ้งไว้เพียง รอยในวันที่เกิดมาเกิดไป หัวใจเกินเพราะใคร จะอยู่อย่างให้คืนนี้ หยดน้ำตา เร่นไหลไม่เคยหยุดพัก เพราะความรักที่เธอให้มา มันคือรอยแพ้ที่ไม่มีวันจาก หากยอดเวลากลับไปได้อีกสักครั้ง ฉันจะรังความรักเราไว้ไม่ให้ห่าง แต่ตอนนี้ทุกอย่างเป็นเพียงภาพลวงตา ที่ห้างวางเหลือเพียงความทรงจำ ที่ฉันต้องแบกรักไว้อย่างทรมาน รัก เคยเคยชื่นเนินกลับกลายเป็นขมเหมือนสายลม ที่พัดผ่าความหลังไปแสนใกล้ทิ้งไว้เพียง รอยดายหัวใจเกินกว่าใคร จะยิ้วอย่างให้คืนนี้หยดน้ำตา เร่นไหลไม่เคยหยุดพัก เพราะความรักที่เธอให้มา มันคือรอยแพ้ที่ไม่มีวันจาก มันคือรอยแพ้ที่ไม่มีวันจาก แพ้ที่ไม่มีวันจาก